بهشت کافی (ترجمه روضه‌الکافی) صفحه 416

تو آمین گویم، و من دعا کنم و تو آمین گویی. او گفت: چه دعایی به درگاه خدا کنیم؟

ابراهیم علیه السّلام فرمود: برای مؤمنان گناهکار دعا کنیم. او گفت: نه، ابراهیم علیه السّلام فرمود: چرا؟

او گفت: زیرا من سه سال است که دعایی به درگاه خداوند کرده‌ام و تاکنون هنوز اجابت نشده است، و من از خداوند متعال شرم دارم که به درگاهش دعا کنم تا وقتی که بدانم دعای مرا اجابت فرموده.

ابراهیم علیه السّلام پرسید: چه دعایی کرده‌ای؟ او گفت: روزی من در همین جا نماز می‌خواندم که پسر خوش‌منظری را دیدم که نور از پیشانیش پرتو افشان بود و گیسوانی داشت که بر پشت سرش ریخته بود و رمه‌ای گاو در جلوی خود داشت که گویی بدانها روغن مالیده بودند، و گله‌ای گوسفند هم با خود می‌راند که گویی پوستشان از گوشت و پیه انباشته بود. من از وضع آن جوان در شگفت شدم و از او پرسیدم: ای پسرک! این گاو و گوسفندها از کیست؟ در پاسخ گفت: از ابراهیم است. بدو گفتم: تو کیستی؟ گفت: من اسماعیل، فرزند ابراهیم خلیل الرحمن هستم. من آن روز به درگاه خداوند عزّ و جلّ دعا کردم و از او خواستم که خلیل خود را به من بنمایاند. ابراهیم علیه السّلام فرمود: منم ابراهیم خلیل الرحمن، و آن پسر فرزند من بوده است. آن مرد در این هنگام گفت: ستایش از آن خدایی است که دعای مرا اجابت کرد. او سپس برخاست و دو گونه ابراهیم را بوسه زد و او را در آغوش گرفت و گفت: اینک برخیز و دعا کن تا من بر دعای تو آمین گویم.

ابراهیم علیه السّلام برای مردان و زنان با ایمان و گنهکار از همان روز به درگاه خدا دعا کرد تا خدا آنها را بیامرزد و از آنها خشنود گردد و آن مرد نیز به دعای ابراهیم آمین گفت. امام باقر علیه السّلام [در پی این حدیث] فرمود: و دعای ابراهیم علیه السّلام به مؤمنان گنهکار از شیعیان ما تا روز قیامت خواهد رسید.

شیوه امام سجّاد علیه السّلام هنگام قرائت آیه 18 سوره نحل‌

[592] علی بن محمّد در حدیث مرفوعی از حضرت علی بن الحسین علیه السّلام روایت می‌کند