ثواب الاعمال و عقاب الاعمال صفحه 291

علی علیه السّلام برخاست و عرضه داشت: ای رسول خدا! پدر و مادرم فدای تو باد. انسان چگونه می تواند با اخلاص شهادت بدهد و چیز دیگری را با آن مخلوط ننماید؟ آن را توضیح بدهید تا برای ما روشن شود. فرمودند: منظور این است که بر دنیا حریص نباشد، از راه حرام آن را جمع نکرده و به آن راضی نشود. عده ای مانند نیکوکاران سخن می گویند، ولی عمل گردنکشان را انجام می دهند. بنا بر این، کسی که خداوند را در حالی ملاقات کند که هیچ کدام از این خصوصیات را نداشته باشد و (لا إله إلّا اللَّه) بگوید، بهشت از آن اوست. و کسی که دنیا را بگیرد و آخرت را ترک کند، جهنم از آن اوست. و کسی که از طرف ظالمی دشمنی کند یا او را در دشمنی یاری دهد، فرشته مرگ با بشارت به لعنت خدا، ماندن همیشگی در آتش جهنم و عاقبت بد، به سراغ او خواهد آمد.

و کسی که

برای حاجتی خود را برای سلطان ستمکاری سبک نماید، در جهنم همراه او خواهد بود.

و کسی که سلطانی را در ستمگری راهنمایی کند، با «هامان» همراه شده و عذاب او و آن سلطان از سخت ترین عذابهای اهل جهنم است.

و کسی که دنیادار را به طمع دنیا بزرگ داشته و او را دوست بدارد، خداوند بر او خشم گرفته و با «قارون» در تابوت زیرین جهنم در یک درجه خواهد بود.

و کسی که بخاطر خودنمایی ساختمانی بسازد، در روز قیامت آن ساختمان را تا هفت طبقه زمین زیر آن حمل می نماید. آنگاه چون گردنبندی آتشین آن را به گردنش آویخته و سپس او را در جهنم می اندازند. عرض کردیم: از کجا بفهمیم که برای خودنمایی است؟

فرمودند: از آنجا که بیش از احتیاج خود یا برای فخرفروشی می سازد.

و کسی که به اجیری در مورد مزد او ظلم کند (مزدش را ندهد یا ناتمام بدهد)، خداوند عمل او را نابود کرده و بوی بهشت را بر او حرام می نماید، در حالی که بوی بهشت از مسافت پانصد سال راه احساس می شود.

و کسی که یک وجب از زمین همسایه اش را غصب کند، خداوند آن یک وجب را تا هفت طبقه زیر آن تبدیل به آتش نموده، بصورت طوقی درآورده و در گردن او می اندازد تا زمانی که او را وارد جهنم نماید.

و کسی که قرآن را بیاموزد و عمدا آن را فراموش کند، در روز قیامت در حالی که جذامی و تشنه است، خدا را ملاقات می کند و خداوند در مقابل هر آیه ای ماری را بر او می گمارد.