لمعة من بلاغة الحسین علیه‌السلام‌ صفحه 19

فحمدالله و اثني عليه، ثم قال:قد نزل من الامر ما ترون، و ان الدنيا قد تغيرت و تنكرت و ادبر معروفها، و انشمرت حتي لم يبق منها الا كصبابة [66] الاناء. الا خسيس عيش كالمرعي الوبيل [67] ، الا ترون الحق لا يعمل به، و الباطل لا يتناهي عنه، ليرغب المؤمن في لقاء الله و اني لا اري الموت الا سعادة، و الحياة مع الظالمين الا برما [68] . [69] .

از خطبه‌هاي آن حضرت در بي‌وفائي دنيا

(حضرت پس از حمد و ثناي الهي فرمودند:)آنچه را كه الآن اتفاق مي‌افتد مشاهده مي‌كنيد و مي‌دانيد دنيا تغيير مي‌كند و زير و رو مي‌شود، صلاح و خوبي و معروفش رو بر مي‌گرداند و چيزي از آن باقي نمي‌ماند جز نيم خورده آبي در ظرف، آيا نمي‌بينيد كه به حق عمل نمي‌شود و از باطل جلوگيري نمي‌گردد؟ اين جاست كه مؤمن بايد از دنيا روبرگرداند و مشتاق لقاي الهي گردد.و همانا من مرگ را جز سعادت نمي‌بينم و زندگي با ظالمان جز بدبختي و خيانت چيز ديگري نيست.

و من دعاء له لما وصل الي ارض كربلاء

اشاره

جمع ولده و اخوته و اهل بيته ثم نظر اليهم فبكي ساعة ثم قال:اللهم انا عترة نبيك محمد، قد اخرجنا و ازعجنا و طردنا عن حرم جدنا، و تعدت بنوامية علينا، اللهم فخذلنا بحقنا و انصرنا علي القوم الظالمين [70] .

از دعاهاي آن حضرت هنگام ورود به سرزمين كربلا

(آن حضرت فرزندان و برادران و اهل بيت خود را جمع نمودند و يك نگاه عميق به آنان نمودند و لحظه‌اي گريستند و سپس فرمودند:)خداوندا! همانا ما، فرزندان و عترت پيامبرت، محمد بن عبدالله صلي الله عليه و آله و سلم هستيم، ما را از حرم جدمان بيرون راندند و بر ما سخت گرفتند و بني‌اميه بر ما ظلم روا داشتند. خداوندا! حق ما را از اين‌ها بگير و ما را بر قوم ستم پيشه ياري فرما.

و من كلامه له لاصحابه و فيه بيان شهادته و رجعته

اشاره