لمعة من بلاغة الحسین علیه‌السلام‌ صفحه 41

الاستدراج من الله سبحانه لعبده، ان يسبغ عليه النعم، و يسلبه الشكر [125] .«مهلت دادن» از ناحيه خداوند به بنده، اين است كه نعمت بسياري به او عنايت مي‌كند، اما امكان و توفيق شكرگزاري را از او مي‌گيرد.

بخيل كيست

اللبخيل من بخل بالسلام [126] .بخيل كسي است كه از سلام كردن خودداري ورزد.

عمل خوب

قال رجل: ان المعروف اذا اسدي الي غير أهله ضاع فقال عليه‌السلام: ليس كذلك، ولكن تكون الصنيعة مثل وابل المطر، تصيب البر و الفاجر [127] .مردي (در حضور امام عليه‌السلام) گفت: اگر نيكي به نااهل برسد، تباه خواهد شد، حضرت فرمود: اين گونه نيست، عمل خوب همانند باران تند است، كه به نيكوكار و نابكار مي‌رسد.

سلام قبل از كلام

قال له رجل ابتداء: كيف انت عافاك الله فقال عليه‌السلام: السلام قبل الكلام عافاك الله، ثم قال عليه‌السلام: لا تأذنوا لاحد حتي يسلم [128] .مردي در آغاز برخوردش با حضرت قبل از سلام، از ايشان احوالپرسي كرد، حضرت فرمود: قبل از هر كلام، بايد سلام گفت و سپس فرمودند: به كسي اجازه براي سخن يا كاري ندهيد، مگر آن كه قبلش سلام كند.

درخواست كمك فقط در سه مورد

اتاه رجل فسأله: فقال ان المسألة لا تصلح الا في غرم فادح، او فقر مدقع، او حمالة مفظعة [129] .فقال الرجل: ما جئت الا في احداهن، فامر له بمائة دينار [130] .مردي از حضرت طلب كمك كرد، حضرت فرمود: طلب از ديگران مصلحت نيست، مگر در سه مورد: 1. گرفتاري سخت؛ 2. فقر طاقت فرسا؛ 3. ديه و خون‌بهايي كه نتوان پرداخت.مرد عرض كرد: نيامدم مگر براي يكي از اين موارد، پس حضرت عليه‌السلام دستور فرمود، صد دينار به او عطا كردند.

تفسير نعمت