لمعة من بلاغة الحسین علیه‌السلام‌ صفحه 46

تذاكروا عنده اعتذار عبدالله بن عمرو بن العاص من مشهده بصفين فقال رب ذنب أحسن من الاعتذار منه [154] .در نزد حضرت يادي از معذرت خواهي عبدالله بن عمرو بن العاص در مورد حضورش در جنگ صفين شد، حضرت فرمود: چه بسا گناهاني كه از عذرخواهي بهتر باشد.

استفاده خوب و بجا از ثروت

و قال مالك ان لم لك، كنت له، فلا تبق عليه، فانه لا يبقي عليك، و كله قبل ان يأكلك [155] .مال و ثروت اگر به كار تو نيايد، تو متعلق به آن خواهي بود (و براي جمع آن، زحمت بيهوده مي‌كشي) تو نيز براي اموال پايدار نخواهي بود، همان گونه كه آن، براي تو باقي نمي‌ماند، بنابراين، قبل از اين كه اموال، تو را در كام خود فروگيرد، تو از آن استفاده (مناسب) كن.

پذيرش احسان

و قال من قبل عطائك، فقد اعانك علي الكرم [156] .كسي كه عطا و بخشش تو را پذيرفت، در راه رسيدن به بزرگواري به تو ياري رسانده است.

دعاي حضرت

و قال اللهم لا تستدرجني بالاحسان، و لا تؤدبني بالبلاء [157] .خداوندا! با احسان فراوانت، توفيق حضور در پيشگاهت را از من سلب مگردان و با بلايا، مرا تأديب مكن.

ويژگي‌هاي مهم

و قال الصدق عز، و الكذب عجز و السر امانة، و الجوار قرابة، و المعونة صداقة، و العمل تجربة، و الخلق الحسن عبادة، و الصمت زين، و الشح فقر، و السخاء غني،و الرفق لب [158] .صداقت، عزت است و دروغ، ناتواني است، اسرار، امانت هستند و همسايگي، مانند خويشاوندي است و همياري و كمك، نشانه‌ي درستي است و كار كردن، موجب تجربه است، خوش اخلاقي، عبادت خداست و سكوت، زينت شخص است و حرص و طمع، ناداري و بي‌چيزي است. سخاوتمندي و بخشندگي، بي‌نيازي است و مدارا كردن با مردم، نشانه عقل و فكر است.

سخني با حسن بصري