برمدار آفتاب: سبک زندگی بر مدار حیات رضوی صفحه 14

دوبارہ، پاداش و حسابرسی.(1)

خدا اندیشی

همیشه به یاد خدا بود. رجاع بن ابیضحاک میگوید: «به خدا، هیچ کس را ندیدم که به اندازهٔ او باتقوا باشد و ذکر خدا بگوید و از خدا بترسد.»(2)

نام و یاد خدا در هر حالی بر زبانش بود و این فرهنگ را به یاران خود منتقل میکرد. هر وقت میخواست یادداشتی برای نیازمندی هایشان بنویسد، این طور می نوشت: «بسم الله الرحمّن الرحیم» و در ادامهٔ آن می افزود: «آذکز ان شاء الله.» (به خواست خدا، به خاطر خواهم آورد.) سپس هرچه می خواست، یادداشت می کرد.(3)

در همهٔ وقت هایش ذکر خدا را می گفت.(4)

توصیه می کرد به خدا خوشی بین باشیم: «هرکس به خدا خوش بین باشد، خدا هم مثل همین طرز تفکرش با او رفتار می کند.»(5)

بندگی خدا

چون می خواست بندگی کردنش خالصانه باشد، قسم خورده بود هر وقت به ذهنش خطور کند که بهتر از فلان غلام سیاه است، بردهایش را آزاد کند و ثروتش را انفاق کند: مگر آنکه واقعاً با انجام دادن عمل صالحی، از آن غلام بهتر شده باشد.(6)

روزی مأمون به او گفت: «من از کمالات و علم و تقوا و عبادت تو باخبرم و تو را برای خلافت شایسته تر میدانم.» حضرت فرمود: «افتخارم بندگی خداست. با زهد و تقوا،امیدوارم از شر دنیا نجات پیدا کنم و با نرفتن دنبال حرام ها به سعادت اخروی برسم و

1- محمدبن علی بن بابویه قمی (شیخ صدوق)، صفات الشیعه، ص 51
2- علی بن حسن طبرسی، مشکاه الانوار فی غرر الاخبار، ص57
3- حسن بن علی بن شعبهٔ حزانی، تحف العقول عن آل الرسول، ص 443
4- محمدبن علی بن بابویه قمی (شیخ صدوق)، عیون اخبار الرضا، ج2، ص 180
5- حسن بن علی بن شعبهٔ حزانی، تحف العقول عن آل الرسول، ص449
6- محمدباقر مجلسی، بحار الانوار، ج49، ص 96