برمدار آفتاب: سبک زندگی بر مدار حیات رضوی صفحه 36

5. عاشورای حسینی

روش پدر بزرگوارش را توصیف می کرد: «وقتی محرم می شد، پدرم خنده نداشت و غصه فرا می گرفتش. این وضع تا روز دهم ادامه داشت. روز دهم روز مصیبت و اندوه و گریه اش بود و می فرمود: "امروز حسین کشته شد."(1) از این رو می فرمود: کسی که روز عاشورا روز مصیبت و غم و گریه اش باشد، خدا روز قیامت را روز خوشحالی اش قرار می دهد؛ چراکه شیعه در اندوه اهل بیت، غمگین و در خوشحالی شان شاد است و روز عاشورا روز غم اهل بیت است. »(2)

تشویق میکرد به گریه بر مصیبت عاشورا: «اگر برای حسین مشتق گریه کنی، به قدری که اشک هایت بر صورتت جاری بشود، خدا هر گناهی را که مرتکب شده ای، می آمرزد.»(3)

شاعران را به سرودن شعر و مرثیه برای امام حسین ترغیب می کرد. شاعر اهل بیت، دعبل خزاعی، این قضیه را این طور تعریف کرده است: ایام محرم بود که به زیارت امام رضا رفتم. دیدم آن حضرت با حالت غم واندوه نشسته است و اصحاب هم دورش جمع شده اند. مرا که دید، فرمود: «دعبلی، دوست دارم شعری بخوانی. این روزها روزهای غم و غصه ای است که به سر خاندان ما آمده است و خدا گناه های کسی را که بر مصیبت جدم امام حسین شبیه گریه کند، می آمرزد.» سپس از جایش بلند شد و پرده ای نصب کرد و اهل خانه را پشت آن پرده قرار داد تا در مصائب جدشان عزاداری کنند. بعد، رو به من کرد و فرمود:

«برای جدم، حسین، مرثیه ای بخوان. » اشعاری خواندم و صدای گریهٔ

1- محمدبن علی بن بابویه قمی (شیخ صدوق)، آمالی الصدوق، ص 128.
2- محمدباقر مجلسی، بحار الانوار، ج 44، ص 284
3- محمدبن علی بن بابویه قمی (شیخ صدوق)، آمالی الصدوق، ص130