برمدار آفتاب: سبک زندگی بر مدار حیات رضوی صفحه 64

خوش گمانی

سفارش می کرد به حسن ظن به خدا: «خدا می فرماید: من همان طورم که بندهام گمان می کند. اگر گمانش خوب باشد، رفتار من خوب خواهد بود و اگر بد باشد، رفتارمن هم بد خواهد شد. »(1)

توبه

در توبه و استغفار، اکتفای به توبهٔ زبانی را قبول نداشت: « لازم است توبه کننده با دل نیز پشیمان باشد؛ وگرنه خود را مسخره کرده است.(2)

انسان نمونه

اصالت گوهر (ریشه ای محکم در خویش)، طبع بزرگوار، خوی متین، جان شریف و ترس از خدا پنج صفتی بود که می فرمود: «اگر در کسی نباشد، در دنیا و آخرت به او امیدی نیست.»(3)

انسان شایسته را چنین کسی میدانست: «دلش را پیرو فرمان خدا می کند و نیروهایش را در راه خشنودی خدا به کار می اندازد. می پذیرد که این، ذلت در راه حق است که به عزت همیشگی منتهی می شود، نه عزت در راه باطل. میداند که اندک غمی که در دنیا تحمل می کند، به نعمت دائمی در دنیایی بی پایان می رساندش. میفهمد که خوشی های فراوان این دنیا، اگر پیرو هوای نفسش باشد، او را به عذابی بی انتها می کشاند.»(4)

1- محمدبن یعقوب بن اسحاق کلینی رازی، الکافی، ج 2، ص 72
2- محمدباقر مجلسی، بحار الانوار، ج 75، ص 356
3- حسن بن علی بن شعبهٔ حرانی، تحف العقول عن آل الرسول، ص 446
4- احمد بن علی طبرسی، الاحتجاج علی آهل اللحجاج، ج2، ص 321