برمدار آفتاب: سبک زندگی بر مدار حیات رضوی صفحه 7

6. امامت

وقتی 35 سال از عمرش گذشت، به امامت رسید و تا 55 سالگی این منصب را به عهده داشت. پس دوران امامتش حدود 20 سال طول کشید.(1)

امام موسی کاظم در طول دورهٔ امامت خود، بسیاری از یاران و شیعیانش را از امامت فرزندش مطلع کرد. حسن بن حسن به حضرت موسی بن جعفریان گفت: «سؤالی از شما دارم.» فرمود: «از امامت بپرسی.» عرض کرد: «منظورتان کیست؟ من جز شما امامی نمی شناسم.» امام فرمود: «پسرم علی امام توست که کنیهٔ خود را به او بخشیدهام.» عرض کرد: «آقا، از سرگشتگی نجاتم بده. حضرت صادق خانه فرمود که امامت به عهدهٔ تو و قائم به توست.» حضرت فرمود:

مگر من قائم نیستم ؟! ای حسن، هر امامی که در میان مردم باشد، قائم انهاست. پس از وفات، کسی که جانشین اوست، قائم و حجت خداست تا از میان ایشان برود. همهٔ ما قائمیم. هرطور با من رفتار میکردی، با فرزندم علی نیز همان را انجام بده. به خدا، من این تصمیم را نگرفته ام. این تصمیم را خدا به خاطر محبتی که به او داشته، گرفته است.(2)

در دیدار عده ای از شیعیان، به وصیت پدر بزرگوارشی اشاره کرد:

وقتی عمر مبارکشی به پایان رسید، بهواسطهٔ شخصی، نامه ای به من فرستاد که:پسرم، اجلام رسید و عمرم تمام شد. تو جانشین پدرت هستی، رسول خدایان هنگام رحلتش، علی را خواست و به او وصیت کرد و کتابی به او داد که در ان، نام های پیامبران و جانشینانشان بود... . (3)

1- فضل بن حسن طبرسی، اعلام الوری باعلام الهدی، ج2، ص 41
2- محمدباقر مجلسی، بحار الانوار، ج49، ص 26
3- سعید بن هبه الله قطب الدین راوندی، الخرانج و الجراح، ج 1، ص 351