برمدار آفتاب: سبک زندگی بر مدار حیات رضوی صفحه 76

خدا و تعظیم نکردن والدین و کفران نعمت و ابطال شکر است. اگر عاق والدین حرام نشده بود، نسل ادامه نمی یافت و احترام پدر و مادر از بین می رفت و کسی حقوقشان را نمی شناخت و درنتیجه، قطع رحم می شد و پدر و مادر، اولادشان را ترک می کردندو فرزندان هم از نیکی کردن به آنها دست می کشیدند.»(1)

مادر

حق مادر را واجب ترین حق میدانست؛ چرا که مادر به گونه ای فرزند را حمل میکند که هیچ کس فرد دیگری را این طور حمل نمیکند. مادر با گوش و چشم و همهٔ اعضای بدن خودش از فرزند مراقبت میکند و از این کارش شاد است و به آن امید بسته. بارداری فرزند آنقدر سخت است که هیچ کسی تحملش را ندارد. مادر راضی می شود که خودش گرسنه باشد و فرزندش سیر، خودش تشنه باشد و فرزندش سیراب، خودش بیلباس بماند و فرزندش پوشیده و خودش در آفتاب بماند و فرزندش در سایه. میفرمود: «پس تشکر از مادر لازم است و خوبی کردن به او باید به اندازهٔ این فداکاری اش باشد؛ گرچه کسی قدرتش را ندارد که حتی کوچکترین حق مادر را جبران کند، مگر اینکه خدا کمکش کند. خدا مادر را در کنار خودش قرار داد و فرمود: و...أن اشکرلی و لوالدیک إلی المصیره (2)(شکر من و پدر و مادرت را به جا بیاور؛ چون همهٔ شما] به سوی من برمیگردید.)»(3)

پدر

خیلی به حرف شنوی از پدر، خوش رفتاری با او، سربه زیری در برابرشی، احترام گذاشتن به او و نیز آرام سخن گفتن در حضورش تأکید می کرد؛ چراکه پدر را مانند ریشه و پسر را مثل شاخه میدانست: «اگر پدر نبود، خدا پسر را هم خلق نمی کرد.»(4)

1- محمدباقر مجلسی، بحار الانوار، ج 71، ص 75
2- لقمان، 14
3- منسوب به علی بن موسی الرضا، فقه الرضا، ص 334
4- محمدباقر مجلسی، بحار الانوار، ج 71، ص 76 و 77