خلاصه عبقات الانوار: حدیث ولایت صفحه 146

چهارمی. رسول خدا خشمناک به سوی آنان آمد و فرمود:

از علی چه می خواهید! علی از من است و من از او هستم، و او ولیّ هر مؤمن بعد از من است.

احمد در مسند و ترمذی آورده اند که ترمذی آن را نیکو دانست و نسائی آن را نقل کرد.»(1)

شگفتا! این است ذهبی که به غرض ورزی و تجاوز به فضایل اهل بیتِ برگزیده شهرت یافته است. جعفر این حدیث را، روایت شده و به طور حتم و جزم، قطعی می داند. ابن عدی که در ردّ حدیث و عیب جویی زیاده روی دارد، اعتراف می کند که نسائی این حدیث را بدون شک و تردید در زمره احادیث صحیح وارد کرده است، توان هیچ سخنی در تعقیب آن تصحیح نمی یابد، چه رسد به توهین و تضعیف اندیشه نادرست. با این همه دهلوی به روش ابن عدی می تازد و به طور گسترده بر خلاف ذهبی عمل می کند، بدون توجه به مؤاخذه ارباب نقد و کمال به رؤسای منتقدان!!

شرح حال ذهبی

ذهبی از دانشمندان مورد اعتماد اهل سنت در حدیث تاریخ و رجال آنان است. و کتاب هایش در این زمینه ها مرجع و مورد اعتماد ایشان است. در شرح حال او بنگرید:

البدر الطالع: 2/110؛ شذرات الذهب: 6/153؛ طبقات السبکی: 5/216؛ طبقات القراء: 2/71.الوافی بالوفیات: 2/163؛ النجوم الزاهره: 10/182؛ الدرر الکامنه: 4/236؛ طبقات الحفاظ: 521 که خلاصه گفته اش چنین است:

«ذهبی، امام، حافظ، محدّث دوران و آخرین حافظ مورخ اسلام، یگانه دهر، عهده دار مشکلات این رشته. سال 673 متولد شد، در 18 سالگی جویای حدیث شد، آن را بسیار شنید، مسافرت کرد، به این امر توجه کرد، زحمت فراوان کشید و به آن خدمت نمود، تا در آن پابرجا شد و قرآن را به هفت تلاوت خواند. مردم در برابرش فروتنی کردند. از شیخ الاسلام أبوالفضل ابن حجر نقل شده است که گفت: آب زمزم نوشیدم تا در حفظ به درجه ذهبی برسم.

به نظر من، محدثان در زمینه رجال و دیگر رشته های حدیث پیرو چهار نفرند. المزّی، ذهبی، عراقی و ابن حجر.

سال 748 درگذشت.»