خلاصه عبقات الانوار: حدیث ولایت صفحه 18

حضرت محمد صلی الله علیه و آله وسلم هستند و یاران حضرتش را از ایشان برتر می دانند، و با یادشان انس نمی گیرند... سپس خلفا و پادشاهان عرب و عجم در دروغگویی و انجام منکراتی فرورفتند که نبوت محمدی و خلافت علوی به فرمان خداوند متعال، دوری از آن را واجب کرده و حضرت محمد صلی الله علیه و آله وسلم آن را سنت نهاده و درباره ی آنها، فرمان صریح داده است.

حاکمان مدارسی برپا داشتند تا مردم عوامی را سرگرم کنند که با هوس ها و اوهام خود با سفره های رنگین و چرب، لباس های فاخر و بخشش های فراوان خو گرفته بودند. هر سرکرده ی توده ی مردم را امام نامیدند تا خلافت پادشاهانه شان در میان آنان صحیح بنماید و خلیفه ی غاصب برای آن امامان، خود امام باشد؛ حال آنکه خود می دانستند که مرتکب گناهان شده و حرام می خورند. و صالح ترین افراد مدرسه نشین، دعوت کننده به خلیفه ی غاصب است که بر پایه ی عطاهای او ایستاده است و با دشمنانش، دشمن است و مراقب طعنه زنان بر اوست و کسانی را که از او حمایت نکنند، کافر می شمارد و بر این خدمت، جایزه های باارزش و مقام های درخشان و نعمت و لذت های بسیار در خواب و بیداری دریافت می کند. بالاترین موقعیت او در مدرسه این است که در برابر شیعیان، بایستد و حجت را بر ایشان اقامه کند.

مردم گروه گروه و نسل بعد از نسل که در پی هم می آمدند، به این باور گرویدند و بدین گونه، مذهب جبری ها میان عموم مردم پدیدار شد و خاص و عام به آن گرایش یافتند. کارگزاران شیطان صفتِ حاکمانِ نیرنگ باز و فرعون صفت، در پس پرده ها خود را پنهان داشتند. گرایش انسان های عامی به این مذهب های ساختگی، از پیوندشان به خداشناسی بسیار سریع تر بود که در حقیقت همان مذهب پرستش بت های یغوث و یعوق و نسر است. علمای این مردم هم به اختلاف پراکنی و نفاق افکنی پرداختند و فروشندگان و کشاورزان پیرو خود را به فراموشی سپردند و طلاق دادند و مدارس را هم فراگرفت و برتری جویی و پیشی گرفتن بر دیگران را پدید آورد و جهان به گونه ای سامان گرفت که اگر کسی برخلافش می گفت (گرچه راستگو بود)، کیفر می شد و اگر آمیخته به چیز دیگری می گشت، تحقیر می شد.(1)»

سخن ابوبکر خوارزمی

سخن ابوبکر خوارزمی(2)

خوارزمی به هنگامی که محمدبن ابراهیم به عنوان والی عازم نیشابور شد، به شیعیان آن دیار