خلاصه عبقات الانوار: حدیث ولایت صفحه 25

همانطور که می دانیم دوستی اینان (امویان _ عباسیان) با کسانی چون مروان بن اَبی حَفْصَه یَمامی و علی بن جَهْم شامی، جز این نبود که این دو در ناصبی گری غلو می کردند و در عصیان در پیشگاه پروردگار پیشقدم بودند.

کار بدانجا رسید که هارون بن خَیْزران و جعفر مُتَوَکِّل بر شیطان _ نه بر رحمان _ مالی و هدیه ای را نمی بخشیدند، مگر به آن کس که آل ابی طالب را ناسزا گوید و ناصِبان را یاری دهد! این کسان (که مشمول چنین بخششی می شدند) عبداللّه بن مُصْعَب زُبیری و وَهَب بن وَهَب بَخْتری و از شعراء، مروان بن ابی حَفْصَه اموی و از ادباء عبدالملک بن قُرَیْب اَصْمَعی و _ در روزگار جعفر _ بَکّار بن عبداللّه زُبیری واَبی سَمْط بن اَبی جَوْن اموی و ابن اَبی شَوارب عَبْشَمی بودند.

بیان استوار گامی شیعه:

ما شیعیان _ خداوند شما را به رشد رساناد _ به ریسمان محکمی چنگ زده و دین را بر دنیا ترجیح داده ایم. افزایش کسی بر جمعمان بر بصیرتمان نیفزاید و از دست دادن کسی از جمعمان، از عقیده مان نکاهد و به انحراف مان نکشاند. اسلام در غربت ظاهر شد و به زودی چون آغاز غریب خواهد شد، همانند آن زمان که تنها وحی خداوند بود و سفارش رسول خدا (ص).

این اسلام را خداوند به هر کس از بندگانش که اراده فرماید، به ارث بخشد، و سرانجام از آنِ تقواپیشگان است. امروز از فردائی است و شنبه را یکشنبه ای!

عَمّار یاسِر _ خدای از او خشنود باد _ در جنگ صِفِّین گفته است: «اگر با ما بجنگند و ما را تا نخلستان های هَجَر برانند، می دانیم که ما بر حقیم و آنان بر باطل».

پیامبر خدا (ص) شکست خورد و شکست داد. کار اسلام مدتی پس افتاد، سپس پیش افتاد.

«آیا مردم چنین پنداشتند که به صرف اینکه گفتند ما به خدا ایمان آورده ایم رهایشان کنند و بر این دعوی هیچ آزمایششان نکنند؟»

اگر محنتِ مؤمنان و اندکی آنان و دولتِ کافران و فزونی آنان نبود، جهنم هرگز پر نمی شد تا بگوید: «آیا باز هست؟» و خداوند بلند مرتبه نمی فرمود که: «بیشتر آنان نادان اند» و شکیبایان از ناشکیبایان و سپاسگزاران از ناسپاسان، شناخته نمی شدند و فرمانبرداران مستحقِّ پاداش نمی گردیدند و عصیانگران بار گناه بر دوش نمی کشیدند. اگر نکبتی به ما رسد، ما آن را پیش تر آزموده ایم و اگر دولتمان فرا رسد، ما خود در انتظار آنیم.

سپاس خدا را که نزدِ ما برای هر حالتی در هر روزگاری ابزاری و برای هر مقام و موقعیت، سخنی است. بگاهِ محنت، شکیبایی و بگاهِ نعمت، سپاسگزاری. امیرالمؤمنین _ بر او درود باد _ را