خلاصه عبقات الانوار: حدیث ولایت صفحه 27

گردانیدید و سیر کناد آنکس را که با ستم شما گرسنه شد».

همه آنچه که بر شمردیم شگفت تر از بانگِ بحقِ بلند شعرای عباسی بر بام آنان نیست، اگر چه بنی عبّاس خوش نداشتند. امّا آنان نکوش شدگان و قربانیانِ ستم را نیز ستودند.

منصور بن زَبَرْقان، در پیشگاه هارون سروده است:

«فرزندان پیامبر و هر که آنها را دوست می دارد، از بیمِ مرگ سر به زیر افکنده و آرام اند، یهود و نصاری در امنیّت بسر می برند و اینان که از امت توحیدند در فشار و اختناق!»

دِعْبِل بن علی که خود از دست پروردگان و شاعرانِ بنی عباس است گوید:

«آیا نمی بینید که سی سال است، پیوسته شبان و روزان را با اندوه بسر می آورم. سهمِ آلِ علی (ع) را می بینم که در میانِ غیرِ آنان تقسیم شده و دستانِ آنها از حقوقشان خالی است».

نیز علی بن عبّاس رُومی مولی مُعْتَصِمْ گفته است:

«سوگند می خورم که مردانتان از جای نجبند مگر به رویشان در اندازند و چون کنیزکان آنها را بسوزانند. ای بنی عباس! چون شما تن به چنین ننگی می دهد و بر این کار صبر می کند. امّا پهلوان شجاع، تنها در میدان نبرد شکیبا و پایدار است. آیا هر از چند باید فرزندی از فرزندان پیامبر خدا محمد (ص) کشته شود و به خون در غلطد؟».

ابراهیم بن عبّاس صُولی _ نویسنده و عامل منتخب بنی عباس هنگامی که توسط مأمون از خاصان و مقربان شد، گفته است:

«او با اموال خود بر شما منت می نهد و از صد، یکی به شما داده شود!».

چرا نباید گروهی که پسرعموهای خود را از گرسنگی جانکاه می کشند و در عوض، سرزمین تُرک و دَیلم را پر از سیم و زر می کنند، سرزنش شوند! کسانی که دست یاری بر سر مَغْربی و فَرْغانی می کشند، ولی بر مهاجرین و انصار ستم می کنند! سیاهان نَبَطی را به وزارت و ختنه ناشدگان و گنگان عجم را به فرماندهی رساندند، و در آن حال آلِ ابی طالب را از میراثِ مادر و فَیْ ء جدشان باز می داشتند. علوی مستمندِ لقمه نانی است که از او دریغ کنند و در حالی که شکایتِ خویش به روزگار عرضه می دارد پیوسته گرسنه اش می دارند. از این سو خراج مصر و اهواز و صدقات حَرَمَیْن (مکه و مدینه) و حجاز به سوی ابو مریم مَدْیَنی و ابراهیم مَوْصِلی و ابن جامِع سَهْمی و زَلْزَلْ نوازنده و بِرْمُوصا رامشگر، سرازیر می شود. زمین ها و املاکِ بختیشوع نَصرانی برایِ خوراکِ سرزمینی کفایت می کرد. و میزان دریافتیِ بُغا ترکی و اَفْشینِ اُشْروسَنی برای جمع بسیاری از مردم کافی می نمود.

گویند متوکل دوازده هزار تن معشوقه برای خود برگزیده بود. و در این وقت سیّدی از سادات اهل بیت با یک تن زَنْگی و یا سِنْدی، روزگار بسر می آورد. خراج، خاص مسخرگان و سفره های