خلاصه عبقات الانوار: حدیث ولایت صفحه 338

عمروبن میمون، از ابن عباس که گفت:

رسول خدا فرمود: سوگند که مردی را می فرستم که خداوند و پیامبرش او را دوست می دارند و خداوند هرگز او را خوار نمی کند. برای این امر جمعی برپا خاستند. فرمود: علی کجاست؟ پیامبر، او را خواند در حالی که چشم درد داشت و نزدیک بود که نبیند. پس در چشمانش آب دهان انداخت. سپس سه بار پرچم را به اهتزاز در آورد، آن را به او تحویل داد. او صفیه دختر حُیَّی را آورد.

سوره توبه را با ابوبکر فرستاد، سپس علی را به دنبالش فرستاد و آن را از او گرفت، ابوبکر به علی گفت: خداوند و پیامبرش.(1)

گفت: نه، لیکن آن را فقط مردی می برد که او از من است و من از او هستم.

پیامبر به عموزادگانش فرمود: کدام یک از شما در دنیا و آخرت مرا یاری می کند؟

آنان خودداری کردند، علی علیه السلام گفت: من تو را در دنیا و آخرت یاری می کنم. گفت: تو ولیّ من در دنیا و آخرت هستی.

رسول خدا حسن و حسین و علی و فاطمه را خواند و پیراهنی را بر آنان گسترد و سپس عرضه داشت: پروردگارا! اینان اهل بیت و نزدیکان من هستند، آلایش را از آنان بزدای و پاکیزه شان فرما، در نهایت پاکیزگی.

بعد از خدیجه نخستین کسی بود که اسلام آورد، علی بود.

حیات پیامبر را با جانش خرید، جامه پیامبر را پوشید و در بسترش خوابید. مشرکان او را سنگباران می کردند، همانگونه که پیامبر خدا را سنگباران می کردند، و گمان داشتند که او پیامبر خدااست. ابوبکر آمد و گفت: ای پیامبر خدا! علی گفت: پیامبر خدا به سوی بئر میمون رفت، ابوبکر با شتاب در پی او رفت و با او وارد غار شد. مشرکان هم چنان علی را سنگباران می کردند و او از درد به خود می پیچید. صبح که شد سرش را بیرون آورد. گفتند: آقایت را سنگباران می کردیم، به خود نمی پیچید،امّا تو به خود می پیچی و آن را زشت دانستیم.

مردم در جنگ تبوک بیرون رفتند. علی از پیامبر پرسید: با شما خارج شوم؟ فرمود: نه. علی گریست. پیامبر فرمود: آیا راضی نمی شوی که نسبت به من در جایگاه هارون نسبت به موسی باشی جز این که تو پیامبر نیستی و تو جانشین من بر هر مومن بعد از من می باشی؟

به امر پیامبر، درهای مسجد جز در خانه علی بسته شد...

و فرمود: هر کس من ولیّ او باشم، علی ولیّ اوست.