کتابخانه بالقرآن

17330 حدیث از چهارده معصوم علیهم‌السلام صفحه 3442

صفحه 3442

امام علی علیه السلام : پیامبر صلی الله علیه و آله در شب معراج از پروردگار پاکش پرسید:... ای پروردگار من! اهل دنیا چه کسی است و اهل آخرت کیست؟

فرمود: «اهل دنیا ، کسی است که : خوراک و خنده و خواب و خشمش بسیار است؛ خشنودی اش اندک است؛ نه از کسی که به وی بدی کرده است ، پوزش می طلبد، و نه پوزش کسی را که از او پوزش می طلبد، می پذیرد؛ در طاعت ، تنبل است، و در معصیت ، گستاخ؛ آرزویش دور و دراز است و اجلش نزدیک؛ از نفْس خویش حساب نمی کشد؛ کم خیر است؛ پُرگوست؛ کم ترس [از خدا] است؛ و هنگام غذاخوردن ، بسیار شاد است.

اهل دنیا در هنگام آسایش ، سپاس گزار نیستند، و هنگام بلا (سختی) شکیبا نیستند؛ زیادِ مردم ، در نظر آنان اندک است؛ خویشتن را به کارهای ناکرده می ستایند، و ادّعای چیزهایی را می کنند که ندارند، و از چیزهایی سخن می گویند که آرزو دارند؛ و بدی های مردم را می گویند و خوبی های آنان را پوشیده می دارند».

پیامبر صلی الله علیه و آله گفت: ای پروردگار من! همه این عیب ها ، در اهل دنیاست؟!

[فرمود:] «ای احمد! در اهل دنیا ، نادانی و کم بخردی های بسیار است : در برابر کسی که از او دانش می آموزند ، فروتنی نمی کنند ، و خویشتن را عاقل می پندارند، در حالی که به نزد فهمیدگان ، مردمانی کم خردند».

فی المصدر «لا یُبصِرون» والأصحّ ما أثبتناه کما فی بحار الأنوار .

حدیث1823

امیرالمؤمنین علی علیه السلام :

حُکِمَ عَلی مُکثِری أهلِ الدُّنیا بِالفاقَةِ ، واُعینَ مَن غَنِیَ عَنها بِالرّاحَةِ .

امام علی علیه السلام : ثروتمندان اهل دنیا ، محکوم به نیازمندی اند، و هر که از دنیا بی نیازی بجوید، آسایش به یاری او می آید.