پژوهشی پیرامون اصول کافی: پاسخ به شبهات وهابیت صفحه 205

نویسنده مصری می نویسد: «کلمات اضافی که در برخی از روایات تفسیری دیده می شود، قرآن نیست بلکه آنها تفسیر صحابه است؛ زیرا برخی از اصحاب روی کلمات یا کنار آن، چیزی در مصحفی که قرائت می کردند، می نوشتند که به «قرائت التّفسیری» معروف بود» . (1)یا گلدزیهر یکی از ریشه های قرائت های مختلف را اضافه های تفسیری می داندکه برای برطرف نمودن غموض قرآن و رفع ابهام و اضطراب تأویل در قرآن ها، اضافه می شد (2).

نُه: روایت ابن صبیح (3)؛ با وجود معلی بن محمّد، سند غیر معتبر است و علی بن أسباط هرچند که فتحی مذهب بوده ولی مورد اطمینان است (4)؛ محتوای حدیث با توجه به مباحث قبلی جمله « أهل الولایه » تنزیل و یا تأویل معنایی است و در روایات، «شرک» به ترک ولایۀ تأویل شده است (5).

دوم: احادیث اهل البیت (علیهم السلام)

دومین گروهِ از روایات که اهل بیت (علیهم السلام) را مصداق و یا تأویل آیات می خواند هیچ کدام ربطی به تحریف قرآن ندارد:

-روایات أبی حمزه (1و2 (6)) که به احتمال قوی یک حدیث باشد، در سلسله اسنادش

1- الشرباصی، الدکتور احمد، قصه التفسیر، بیروت، دارالجلیل، ط الثانیه 1978م/53: (با تلخیص) .
2- مذاهب التفسیرالاسلامی، تحقیق و تعلیق دکتور عبدالحلیم النجار، مصر، مکتبه الخانجی 1373ق/15- 16 (با تلخیص) .
3- اصول کافی، ج1/421، ح46: الحسین بن محمد، عن معلی بن محمد، عن علی بن اسباط، عن علی منصور، عن ابراهیم بن عبدالحمید عن الولید بن صبیح، عن ابی عبدالله (ع) . . . .
4- رجال النجاشی، ج2/73، رقم661: کوفی ثقه وکان فطحیاً وقد روی عن الرّضا (ع) من قبل ذلک وکان اوثق الناس واصدقهم لهجه.
5- مجلسی، مرءات العقول فی شرح أخبارآل الرسول، ج5/6٠.
6- اصول کافی، ج1/423، ح58: احمدبن مهران، عن عبدالعظیم بن عبدالله، عن محمدبن الفضیل، عن ابی حمزه عن ابی جعفر (ع) . . . ؛ همان/424، ح59: و بهذا الاسناد، عن عبدالعظیم بن عبدالله الحسنی، عن محمدبن الفضیل، عن أبی حمزه، عن أبی جعفر (ع) . . . . .