پژوهشی پیرامون اصول کافی: پاسخ به شبهات وهابیت صفحه 295

فصل دوم: غُلُوّ در امامت و ریشه های آن

١. طرح اصل اتهام

- قفاری در چند جای کتابش اوصاف امام (ع) از جمله علم غیب و منصوص و معصوم بودن امام را به ابن سبأ نسبت می دهد (1)، وی با پیروی از شیخ خود ابن تیمیه که مدعی است: « والعلماءُ دائماً یذکرون أنّ الّذی إبتدع الرفض کان زندیقاً مُلحِداً مقصوده افساد دین الاِسلام و لهذا صار الرّفض مأوی الزنادقه الملحدین من الغایه و. . . هذا معروف عن ابن سبأ و أتباعه و هوالذی إبتدع النّص فی علیٍّ و إبتدع أنّه معصوم، فالرافضهُ الاِمامیّهُ هم أتباع المرتدّین و غلمان المُلحِدین. . . » (2)فضیلت ائمه بر انبیاء، عدم سهو و غافل نبودن امام (ع) را از مصادیق غلو، در عصر حاضر و امام خمینی را مروج آن می شمارد. (3)

- نویسنده دیگر آغاز غلو در شیعه را از سبائیان می داند که از یاران حجربن عدی بودند و به خاطر تکفیر خلیفه و سَبّ عثمان، کشته شدند. (4)دیگری می گوید: نخستین کسانی که در مورد علی غلو کردند و از آن گروه های غالی انشعاب یافت «سَبئیه» است

1- اصول مذهب الشّیعه الإمامیه الإثنی عشریه، ج1/109 و ج2/712 و8٠٠.
2- منهاج السنه، تحقیق محمدرشاد سالم، (بی جا) ، مؤسسه القرطبه، ط الأولی14٠9ق، ج7/219- 22٠ (فصل قال الرافضی البرهان26)
3- اصول مذهب الشّیعه الإمامیه الإثنی عشریه، ج3/1394.
4- السیبی، کامل مصطفی، الصله بین التصّوف و التشیع، بیروت، دار الآندلس، ط الثالثه1982م، ج1/133. .