پژوهشی پیرامون اصول کافی: پاسخ به شبهات وهابیت صفحه 296

و اعتقاد به زنده بودن عَلِی، غیبت و رجعت دارند. (1)

- دیگری شیعه را به خاطر غلو در إمامت گمراه خوانده و ریشه آن را ابن سبأ می داند: « إنّ أوّل مَن أسّس مذهبهم الضالّ هو عبدالله بن سبأ الیهودی الَّذی أظهرالاسلام وأبطَن الکفر. . . ، أظهرالغلو فی موالاته و التشیّع له وکان هذا الشیطان أوّل من ادّعی النَّص بامامهِ عَلِیّ، و أوّل مَن أشهرالقول بغرض امامته، وأوّل مَن أظهرالبرائه من ابی بکر و عمر » . (2)

- نویسندۀ دیگر، با شمارش تأثیرات عبدالله بن سبأ بر امت اسلامی، از تأثیرات او غلو در امامت علی (ع) و فرزندان او می داند، و تصریح می کند: « الثّانی: ای إظهار الحُبّ والولاء والموالاه لعلی واولاده، فهذا هوالّذی جعله الشّیعه شعاراً لهم و ما أکثر ما قالوُه فی هذا و تقولوا به علی عَلِی و أولاده - کِذبا وزُوراً - حتی جعلوا الدّین کُلَّه موالاه لعلی و اولاده دون الاِیمان بالقرآن و السّنه . . .» (3).

- برخی با استناد به متن تاریخ طبری غلو ابن سبأ را، آغاز فتنه در میان امت اسلام و انکار دین می شمارد، و یکی از غلو سبئیه را این می داند که شخص نبی (ص) با مرگ نمی میرد، بلکه او به سلامت کامل باقی است و روح او به علی (ع) منتقل می گردد و علی (ع) نه تنها خلیفه شرعی است بلکه به مراتب از خلفای سه گانه افضل و روح الهی و وارث نبوّت است. (4)

براساس آنچه این گروه از نویسندگان مدعی اند، سرآغاز غلو در باب امامت و وصایت علی و فرزندان معصومش (علیهم السلام) ، ابن سبأ و یاران اوست که با هدف تخریب

اسلام و ایجاد فتنه میان امت اسلامی با طراحی یهود و کارگردانی فردی به نام عبدالله

1- البنداری، التشیع بین مفهوم الائمه ومفهوم الفارسی، مقدمه سعید حوّی، عمان، دار عمار للنشر 14٠8ق/29.
2- علی محمد، مجدی محمد، انتصار الحق/29.
3- ظهیر، احسان الهی، الشیعه و التشیع/164و333، و49؛ الشیعه و السنه/51 و59.
4- الفیومی، محمد ابراهیم، الفرق الاسلامیه و حق الامه السیاسی، قاهره، دارالشّروق، ط الاولی1419ق/102-103. .