پژوهشی پیرامون اصول کافی: پاسخ به شبهات وهابیت صفحه 321

3. امام و هرکسی دیگر را بر رسول الله (ص) مقدم و یا پیامبر دینی پندارند.

اما برخی از عالمان اهل سنت برای توجیه اعتقادات اهل سنت نسبت به خلفا از یک سو، و متهم ساختن شیعیان از دیگرسو، ملاک های دیگری که نه با قرآن سازگاری دارد و نه از سنت رسول الله (ص) استفاده می شود، برای غلو می تراشند:

اول - تقدُّم علی (ع) بر. . . ؛ ابن حجر (م852ق) با تعریف تشیع به اینکه عبارت است از محبت علی (ع) و مقدّم داشتن او برصحابه تصریح می کند: « فَمَن قَدّمه (عَلِیّ) علی ابی بکر و عُمَر فهوغالٍ فی تشیعه یُطلَق علیه رافضّی » (1).

دوم - عدم دوستی شیخین ؛ ذهبی (م748ق) ، در ترجمه ابوعروبه که غالی است یا نه، می گوید: «قلتُ: کلُّ مَن أحَبّ الشیخین فلیس بغالٍ، بلی مَن تَکلّم فیهما فهو غالٍ مغترّ، فان کفّرهما (والیعاذ بالله) جاز علیه التکفیر واللعنه » (2).

سوم - سَبّ و تصریح به بُغض. . . ؛ سبّ (3)و تصریح به بغض ابابکر و عمر، یکی از ملاک های غلو باطل قلمداد شده است (4). بنابراین می توان گفت نقش خدایی دادن به امام (ع) ، پیامبر شمردن امام (ع) مفهوم مشترک میان عالمان شیعه و سنی است اما مقدم

1- هدی الساری مقدمه فتح الباری، تصیح عبدالعزیز بن باز- محمدفؤاد عبدالباقی، بیروت، دارالکتب العلمیه، ط الأولی1410ق/64٠: فصل: فی تمییز اسباب الطعن فی المذکورین: وی قریب به همین مضمون را در کتاب تهذیب التهذیب خود، می آورد: ج1/94، ترجمه أبان بن تغلب، رقم166: فالتشیع فی عرف المتقدمین هو إعتقاد تفضیل عَلِی علی عثمان، و أنّ علیاً کان مصیباً فی حروبه و أن مخالفه مخطیء مع تقدیم الشیخیین و تفضیلهما و ربما إعتقد بعضهم أنَّ علیاً افضل الخلق بعد رسول الله و اذا کان معتقد ذلک ورعاً دیناً صادقاً مجتهداًَ فلا ترد روایته بهذا لاسّیما إن کان غیر داعیه؛ واما التشیع فی عرف المتأخرین فهو الرفض المحض فلا تقبل روایه الرافضی الغالی ولاکرامه.
2- تذکره الحفاظ، تصحیح از روی نسخه وزارت معارف حکومت هند، بیروت، دارإحیاء (بی تا) ج2/775رقم77٠، 116/10ابوعروبه.
3- سبّ، از ریشه سبَّ، یسُبُّ، سبّاً وسباباً، به معنی شتم است: ابن اثیر، النهایه فی غریب الحدیث، ج2/33٠ (سین با یاء) ، ابن منظور، لسان العرب، ج6/137) ، و شتم یعنی زشتی در کلام: (الزبیدی، تاج العروس، ج16 /383: الشتم قبیح الکلام، و لیس فیه قذف) ، و شتیم، یعنی مرد زشت رو: (الجوهری، الصحاح تاج اللغه) ، ج5/1958)
4- هدی الساری مقدمه فتح الباری/64٠. .