پژوهشی پیرامون اصول کافی: پاسخ به شبهات وهابیت صفحه 351

دانایی، هدایتگری، مبارزه باظلم و. . . ، امامان (علیهم السلام) با توجّه به شرایط زمان آن ها، بیشتر از انبیاء از جمله انبیاء بنی اسرائیل است. به عبارت دیگر توسعه دائره مسئولیت دینی و دنیایی امامان (علیهم السلام) از یک طرف، و دشواری فرایند کار آنان از طرف دیگر، به امام، عظمت و برتری می بخشد، اما منصب رسالت بدان جهت که ارتباط مستقیم با منبع وحی است، از جایگاه ویژه ای برخوردار است (فرق در جهت برتری) . چه اینکه مرحوم کلینی در همان بابی که گروهی مدعی اند، روایاتش غلو و تفضیل امامان بر انبیاء است، روایتی را از امام صادق (ع) نقل می کند که در آن کُمّل انبیاء را که هیج بشری بر آنها برتری ندارند، یاد آوری می کند:

«سادهُ النَّبِیین والمرسَلین خَمسَهٌ؛ و هُم أُولوالعزم من المرسلین من الرُسُل، و عَلَیهم دارت الرّحی: نوح وابراهیم وموسی وعیسی و محمدٌ (ص) و عَلَی جَمیع الاَنبیاء» (1).

بنابراین، با توجّه به این نکات، تردیدی باقی نخواهد ماند که ابراهیم (ع) همزمان با نبوتش مورد ابتلاء و امتحان های دشوار قرار گرفت و او با پشت سرگذاشتن عقبه های سخت، توانست به بالاترین درجه و منصب الهی یعنی امامت دست یابد، منصبی که بر اساس ظاهر آیه قرآن، برتر از منصب نبوت است! و امری را که خداوند آن را اثبات و برای کسی عطا نماید، چگونه غلوّ محسوب می شود؟ ! و به چه دلیل کسانی که باورهای خویش را براین آیه استوار ساخته اند، متهم به غلوّ می گردند؟ !

ب) وحی و امامان

اما اینکه در بخشی از روایت کافی سخن از وحی بر امامان (علیهم السلام) رفت (2)و مورد اعتراض گروهی از نویسندگان وهابی قرار گرفت (3)، منافاتی با اصول و فروع اسلامی ندارد و اعتراض این گروه به جهاتی وارد نخواهد بود:

1- اصول کافی، ج 1/175، ح3.
2- اصول کافی، ج 1/176؛ همان، باب الفرق بین الرسول و النّبی و. . . ، ح1-3: الامام هو الذی یسمع الکلام و الصوت ولا یری ولا یعاین الملک. . .
3- اصول مذهب الشیعه الإمامیه الإثنی عشریه، ج2/743و745. .