پژوهشی پیرامون اصول کافی: پاسخ به شبهات وهابیت صفحه 466

شیخین که در رأس امور مسلمانان قرار گرفتند و با همکاری همدیگر، امامت و وصایت علی (ع) را از مسیر اصلیش منحرف ساختند، همین معنا صادق است؛ یعنی آن دو مسلمان بوده اند هر چند مقصر اصلی نسبت به پیامدها، اختلافات، کشتارها. . . که بعد از رسول خدا (ص) رخ داد، همین دونفرند. برای تبیین و بررسی روایات کافی در این خصوص، اشاره به چند نکته شایسته است:

الف) ادعای بی دلیل

ا دعای انتصارالحق، مبنی بر اینکه: « عامَّهُ الصّحابهِ کفّاراً مُرتدّین وعلی رأسهم الخلفاء الراشدون . . .» و در کتاب های شیعه صدها بلکه هزاران حدیث در تکفیر، وجود دارد. . .» (1)؛ اوّلاً : هیچ دلیلی از آن صدها بلکه هزاران نصّ ادعایی او که تکفیر به معنای خروج از دین باشد، ارائه نمی دهد و آنچه را وی به عنوان دلیل از منابع شیعه استناد می کند، دوچیز است: نخست اینکه: بعد از رسول خدا (ص) «ناس» ، جز سه نفر، بازگشتند ( کانَ النّاسُ أهل ردّه بعدالنَّبیّ إلاّ ثَلاثهً ) . و یا مهاجر و انصار جز سه نفر رفتند ( المهاجر والأنصار ذَهَبُوا إلّا ثلاثه ) (2)؛ هر دو حدیث، از ابی جعفر (ع) نقل شده که در حقیقت یک حدیث بیش نیست. و در مباحث گذشته مفصّل بیان شد که مراد حدیث، خروج از تعهّد و پیمان با رسول الله (ص) و علی (ع) در مورد خلافت است نه خروج از اسلام.

دوم: روایاتی دالّ بر اینکه وقتی محمدبن ابی بکر با علی (ع) بیعت کرد، برائت و بیزاری از پدرش و عمربن الخطاب را ضمیمه آن کرد؛ و براساس یک گزارش گفت: « أشهدُ أنّکَ إمام مُفتَرَضُ الطّاعَهِ و أنّ أبِی فی النّار » و « بایع محمّدبن ابی بکر علی البرائه مِنَ الثَّانی » (3)؛

1- علی محمد، انتصارالحق/79-83.
2- رجال کشّی/67، ح12؛ و/68، ح15؛ و/72، ح24؛ اصول کافی، ج2/244: کتاب الإیمان و الکفر، باب فی قله عددالمؤمن، ح6.
3- رجال کشّی/136و137: ترجمه محمد بن ابی بکر، رقم113، و114و115: بایع محمدبن ابی بکر علی البرائه من الثانی. .