پژوهشی پیرامون اصول کافی: پاسخ به شبهات وهابیت صفحه 73

الف) فقدان دانش حدیث شناسی در شیعه

یکی از ایرادهایی که وهابی ها برکتاب کافی می گیرند، عدم حجیت احادیث آن است. هر چند که این اشکال به صورت کلی از سوی ابن تیمیه حرانی در پاسخ علامه حلّی طرح شده است، ولی پس از ابن تیمیه، نخست توسط ابوزهره در مصر و سپس از سوی وهابی ها در عربستان گسترش یافته است.

یک - ابن تیمیه (م727ق) : این شخص که شیعه را دروغگوترین طوایف می خواند (1)، با کمال بی اعتنایی به مدارک و منابع شیعه، می گوید: «این روایات را کدامین ثقه برای شما نقل نموده اند؟ شما که آنها را درک نکرده اید و از احوال آنها اطلاعی ندارید و کتاب هایی که بر آنها اعتماد شود و احادیث صحیح را از ناصحیح و رجال سند آنها را بشناساند، ندارید!» (2).

دو - اتّهام به زبان دیگر: همان نقد ابن تیمیه درکتاب «مختصرالتّحفه الاثنی عشریه» به این تعبیر بیان شده است: «درگذشته شیعیان به روایات اصحاب شان بدون تحقیق و تفتیش از رجال احادیث، عمل می کردند وکسی نبود در میان آنها که رجال اسناد را بررسی و کتاب جرح و تعدیل بنویسد تا اینکه قریب سالِ4٠٠ق کشّی کتاب مختصری که جز به تحیر آنها نیفزود، درعرصه رجال شناسی نوشت وپس از او نجاشی و شیخ طوسی در باب جرح و تعدیل سخن گفتند» (3).

1- الحلی، الحسن بن یوسف بن المطهر، منهاج الکرامه فی الامامه، تحقیق عبدالرحیم مبارک، قم، مؤسسه پژوهش های عاشورا، طالاولی (بی تا) /37و158(مضمون جمله قفاری) .
2- منهاج السنه النّبویه فی نقض کلام الشّیعه. . . ، تحقیق محمّدرشاد سالم، مؤسسه قرطبه، ط الاولی14٠9ق، ج7/412 : . . . اَن یُقال: لهؤلاء الشّیعه مِن أینَ لَکم انّ الذینَ نَقَلوا هذهِ الاحادیث فی الزّمان القدیم ثقاتٌ، وانتُم لم تدرکوا هُم ولم تعلموا احوالَهُم ولا لکُم کُتُبٌ مصنّفهٌ تعتَمِدون علیها فی اَخبارِهم الّتی یمیّزبها بین الثّقه وغیره ولا لکم اسانید تعرفون رجالها. . . ، القفاری، اصول مذهب الشیعه، ج1/444.
3- الدهلوی، شاه عبدالعزیز غلام حکیم، مختصرالتّحفه الإثنی عشریه، اختصره وهذّبه سنه13٠1ق: السید محمود الشکری الآلوسی، استامبول ترکیه، 1399ق/49: واعلم اَنَّ اکثرالشّیعهِ کانوا یَعملونَ سابقاً بروایات اصحابهم بدون تحقیق وتفتیش، ولم یَکن فیهم مَن یمیزُ رجال الاسناد، ولا مَن الّف کتاباً فی الجَرحِ والتعدیلِ، حتّی صَنّفَ الکش-ّی سَنَه اربَعمأه تقریباً، کتاباً فی اسماء الرّجال واحوال الرّواه. . . . .