فرهنگ اخلاق صفحه 101

1- 116. مصباح الشریعه، ص 55، ب 80

2- 117. غرر الحکم، ج 1، ص 226، ح 113

حضرت علی علیه السلام می فرمایند:

«إِنَّ النَّفْسَ لَجَوْهَرَهٌ ثَمِینَهٌ، مَنْ صانَها رَفَعَها وَ مَنِ ابْتَذَلَها وَضَعَها».(1)

«به راستی نفس گوهر گرانبهایی است که هر کس آن را (از آلودگی ها و صفات ناپسند) حراست نماید، بلندش سازد و هر که (سختیِ نگهداری از آن را متحمّل نگشته) آن را (با هواها و امیال ناروایش) رها سازد وی را ساقط نموده، (از عالم انسانیّت) فرو افکند».

آری، ارتقای معنوی و زنده شدن به حیات طیّب جز به مدد تهذیب نفس و صیانت آن از هواها و خواهش های ناپسند و ضد ارزش های انسانی امکان پذیر نخواهد بود.

نیز آن حضرت فرموده اند:

«رَدْعُ النَّفْسِ وَ جِهادُها عَنْ أَهْوِیَتِها یَرْفَعُ الدَّرَجاتِ وَ یُضاعِفُ الْحَسَناتِ».(2)

«جهاد با نفس و باز داشتن آن از هواها و آرزوهایش، درجات انسان را بالا می برد و حسنات را دو چندان می گرداند».

در حدیث وارد شده که مولا امیر مؤمنان علیه السلام میل به جگر پیدا کرده، و این حالت یک سال ادامه داشت، روزی در حالی که روزه بودند جریان را برای فرزند بزرگوار خویش امام مجتبی علیه السلام بازگو نمودند. امام حسن علیه السلام هنگام افطار جگری آماده کرده خدمت پدر آوردند. همزمان نیازمندی در را کوبیده، درخواست کمک نمود. آن جناب به امام حسن علیه السلام فرمودند:

«جگر را به او ده! نمی خواهم روز قیامت (مانند اهل عذاب) در نامه