فرهنگ اخلاق صفحه 102

1- 118. غرر الحکم، ج 1، ص 226، ح 118

2- 119. همان، ص 422، ف 36، ح 24

عمل خویش چنین بنگرم: « أَذْهَبْتُمْ طَیِّباتِکُمْ فِی حَیاتِکُمُ الدُّنْیا وَ اسْتَمْتَعْتُمْ بِها »(1)

شما بهره خود را از طیّبات و لذائذ در زندگی دنیای خود برده، و از آن بهره مند شده اید».(2)

همچنین می فرمایند:

«لَنْ یَحُوزَ الْجَنَّهَ إِلّا مَنْ جاهَدَ نَفْسَهُ».(3)

«هرگز به بهشت دست نیابد مگر آن که با نفس خویش مجاهده کند».

و نیز فرموده اند:

«جِهادُ الْهَوی ثَمَنُ الْجَنَّهِ».(4)

«مبارزه با هوای نفس بهای بهشت است».

البته این بهای گرانقدر نیز خود موهبتی است والا و توفیقی است بس ارزشمند که هر کس را عطا کنند راه رضای خداوند و طریق سعادت را یافته است. حقیقتاً خوشا به حال چنین بنده ای و طُوبی لَه.

بدبخت نیز کسی است که از دست یابی به این توفیق عظمی بازمانده، محروم از سعادت در دنیا و بی نصیب از رستگاری در آخرت گردد. و وای به حال کسی که پیش از پرداختن به اصلاح خود، مورد توجّه جامعه قرار گرفته، در صدد ارشاد و اصلاح آنان برآید، که بدون شک همواره سرگردان در تاریکی ها و غوطه ور در باتلاق غرور و گمراهی خواهد ماند.