فرهنگ اخلاق صفحه 129

1- 171. غرر الحکم، ج 1، ص 180، ف 8، ح 124

2- 172. همان، ص 94، ف 1، ح 2101

3- 173. شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج 20، ص 347

4- 174. غرر الحکم، ج 1، ص 435، ف 39، ح 50

بیرون کوفه افتاد. در آن جا به گونه ای شگفت انگیز با مردگان سخن گفته، فرمودند:

«ای کسانی که در سراهای خوف ناک و مکان های بی آب و گیاه و خالی از سکنه و گورهای تاریک ساکن گشته اید! ای به خاک خفتگان! ای غریبان! ای وحشت زدگان! شما از ما پیشی گرفته اید و ما پیروان شماییم و (عن قریب) به شما خواهیم پیوست.

(بدانید که) خانه هایتان را ساکن شدند! با زنان شما ازدواج کردند! دارایی هایتان را نیز تقسیم نمودند! این است خبر آنچه که نزد ماست! (اینک باز گویید که) چیست خبر آنچه نزد شماست!».

آنگاه متوجّه همراهان خود شده، فرمودند:

«أَمَا لَوْ أُذِنَ لَهُمْ فِی الْکَلامِ لَأَخْبَرُوکُمْ أَنَّ خَیْرَ الزَّادِ التَّقْوَی».

«بدانید که اگر به آنان اجازه سخن داده می شد، به شما خبر می دادند که بهترین توشه، تقوا و پرهیزکاری است».(1)

و نیز حضرتش می فرمایند:

«شما را به تقوای الهی سفارش می کنم... زیرا تقوای الهی داروی درد قلب ها، بینایی کوری دل ها، بهبودی و شفای امراض بدن ها و اصلاح بیماری سینه های شماست. (همچنین) پاکیزگی آلودگی جان ها، روشنی بخش کم نوری دیده ها، ایمنی ترس دل ها و نور سیاهی تاریکی شما خواهد بود.».(2)

همچنین می فرمایند:

«تقوای الهی کلید هدایت و رستگاری، اندوخته برای روز رستاخیز،