فرهنگ اخلاق صفحه 131

1- 177. نهج البلاغه ترجمه فیض الإسلام، ص 723، ضمن خ 221

2- 178. الإثنی عشریه، ص 434، ب 12، ف 7

3- 179. بحارالأنوار، ج 8، ص 163، ح 105

راه یابی به صلاح و رستگاری دارد را نیز این چنین بیان فرموده اند:

«إِنَّ تَقْوَی اللَّهِ عِمارَهُ الدِّینِ وَ عِمادُ الْیَقِینِ وَ إِنَّها لَمِفْتاحُ صَلاحٍ وَ مِصْباحُ نَجاحٍ».(1)

«تقوای الهی آباد ساختن دین و رکن یقین است. و البته کلید صلاح و درستی و چراغ (روشنگر راه) رستگاری است».

آری، پرهیز از گناه و رعایت تعظیم پروردگار متعال و پافشاری بر پاسداری از حرمت دستورات دینی و توجّه به اصول اخلاقی که تبلور همه آنها در تقوا و پرهیزکاری است، دین و دنیا را آباد ساخته، ممارست بر آن عامل مهمی در تهذیب نفس، پیدایش نور ایمان و یقین در آن، و شناخت درست راه رستگاری خواهد بود. و در مقابل، کسی که از روح تقوا و ملکه پرهیزکاری بهره ای نداشته باشد به هر نکبتی گرفتار گشته، وبال ویرانگر آن، دنیا و آخرت او را تیره و تار خواهد ساخت.

حضرت علی علیه السلام می فرمایند:

«إِنَّ مَنْ فارَقَ التَّقْوی أُغْرِیَ بِاللَّذَّاتِ وَ الشَّهَواتِ وَ وَقَعَ فِی تِیهِ السَّیِّئاتِ وَ لَزِمَهُ کَثِیرُ التَّبِعاتِ».(2)

«کسی که از تقوا جدا گردد، فریب لذائذ و خواسته ها(ی خویش) را خورده و در وادی گناهان سرگردان شود، و پی آمدهای فراوان (و عواقب شوم آن) دامن گیر او گردد.».

تقوا و پرهیزکاری، وسیله تحکیم ایمان، و تقویت آن سبب افزایش نور ایمان در جان آدمی می گردد، و در مقابل، به هر اندازه چراغ تقوا کم فروغ گردد روح