فرهنگ اخلاق صفحه 132

1- 180. غرر الحکم، ج 1، ص 249، ف 9، ح 247

2- 181. همان، ص 249، ح 249

ایمان از انسان فاصله گرفته و نقش آن در تصحیح اعمال و اصلاح رفتار بی رنگ تر خواهد گشت، به طوری که بسا ایمان نیز به کلّی نابود، و چراغ آن در دل خاموش گردد.

حضرت علی علیه السلام می فرمایند:

«لا یَنْفَعُ الْإِیمانُ بِغَیْرِ تَقْوی».(1)

«ایمان بدون پرهیزکاری سود نمی بخشد».

بلکه پذیرش سایر اعمال و مقبولیت آنها در پیشگاه حضرت حقّ - جلّ جلاله - نیز مستقیماً وابسته به دارا بودن ملکه تقوا و در گرو برخورداری از روح پرهیزکاری است.

آن حضرت می فرمایند:

«صِفَتانِ لا یَقْبَلُ اللَّهُ سُبْحانَهُ الْأَعْمالَ إِلّا بِها: اَلتُّقی وَ الْإِخْلاصُ».(2)

«خداوند سبحان، اعمال را جز به دو صفت نمی پذیرد: پرهیزکاری و اخلاص».

آری تقوا و اخلاص بسان دو بال حقیقی اند که پرواز آدمی و ارتقاء منزلت و مقام انسانی او را در عالم معنا امکان پذیر ساخته و زمینه بالا رفتن اعمال و پذیرش آنها را فراهم می آورد. چنین عملی به راستی ارزشمند و حقیقتاً از بزرگی و عظمت برخوردار است.

امام باقر علیه السلام به نقل از حضرت علی علیه السلام می فرمایند:

«لا یَقِلُّ عَمَلٌ مَعَ تَقْوَی وَ کَیْفَ یَقِلُّ ما یُتَقَبَّلُ!».(3)

«عملی که با تقوا همراه است اندک نیست، چگونه کم باشد آنچه که