فرهنگ اخلاق صفحه 162

1- 234. کافی، ج 2، ص 338، باب ارزش دعاء، ح 3

2- 235. همان، ص 339، ح 1

3- 236. همان، ص 340، ح 2

4- 237. بحار الأنوار، ج 93، ص 303

5- 238. ینابیع الحکمه، ج 2، ص 315، ب 60، ف 1، ح 20

یأس و نا امیدی فرو می برد. و دعا و نیایش می تواند به انسان اعتماد به نفس دهد و دریچه ای باشد به سوی امید به پیروزی و وسیله مؤثری برای مبارزه با یأس و نومیدی، تا در مقابل طوفان های سهمگین و پیش آمدهای ناگوار بتواند به کمک خداوند و استمداد از آن نیروی بی زوال پایداری کرده خود را نبازد.

دعا به هنگام حوادث سخت و طاقت فرسا به انسان قدرت، نیرو، امیدواری و آرامش می بخشد و از نظر روانی اثر غیر قابل انکاری بر روح و جان آدمی دارد. آنان که از این عبادت محروم اند پناهگاه محکمی در برابر مشکلات ندارند و در واقع در میدان نبرد زندگی بی سلاحند.

به علاوه، همچنان که از فرمایش مولا علی علیه السلام استفاده می شود، دعا در برطرف ساختن گرفتاری ها و بلاها نقش مؤثری ایفا می نماید:

«...وَ ادْفَعُوا أَمْوَاجَ الْبَلاءِ بِالدُّعاءِ».(1)

«امواج بلا را با دعا و نیایش برطرف سازید».

و نیز حضرتش می فرمایند:

«إِنَّ لِلَّهِ سُبْحانَهُ سَطَواتٍ وَ نَقِماتٍ، فَإِذا نَزَلَتْ بِکُمْ، فَادْفَعُوها بِالدُّعاءِ، فَإِنَّهُ لا یَدْفَعُ الْبَلاءَ إِلّاَ الدُّعاءُ».(2)

«از جانب خداوند سبحان سخت گیری ها و گرفتاری هایی است (که به خاطر اعمال بد مردم بر آنها نازل می گردد) پس هنگامی که بر شما فرود می آید، آنها را با دعا و نیایش برطرف سازید، زیرا بلا را جز دعا برطرف نمی سازد.».