فرهنگ اخلاق صفحه 164

1- 241. توحید صدوق، ص 288، ب 41، ح 7 ؛ ینابیع الحکمه، ج 2، ص 321

2- 242. کافی، ج 2، ص 343، باب یقین در دعا

همچنین می فرمایند:

«هرگاه کسی از شما خواهان آن باشد که آنچه را که از پروردگارش درخواست می کند به او عطا نماید. باید از مردم مأیوس گشته و جز به خدا امید نداشته باشد. هنگامی که خداوند بزرگ این حقیقت را در دلش یافت، هر چه از وی بخواهد به او عطا می نماید.».(1)

در روایت دیگری آمده است که در یک روز جمعه مولا امیر مؤمنان علیه السلام خطبه بلیغی ایراد فرمودند ... شخصی برخاست و آن حضرت را ثنا گفته، عرض کرد:

در باره آیه «ادْعُونِی أَسْتَجِبْ لَکُمْ» (2) از شما سؤالی دارم، چرا ما دعا می کنیم، مستجاب نمی شود؟! حضرت فرمودند:

«دل های شما نسبت به هشت چیز خیانت کرده است:

اوّل: خدا را شناختید ولی حقّش را آنگونه که بر شما واجب بود ادا نکردید، از اینرو معرفت (سطحی) شما به کارتان نیامد.

دوّم: به پیامبر خدا ایمان آوردید سپس با سنت (گفتار و روش) ایشان مخالفت ورزیدید و شریعت او را از بین بردید، پس ثمره ایمان شما کجاست؟

سوم: کتاب خدا قرآن را که بر شما فرود آمد خواندید ولی به آن عمل نکردید، گفتید: به گوش جان پذیرفتیم! لیکن با آن به مخالفت برخاستید.

چهارم: با آنکه می گفتید از آتش دوزخ ترسانیم، در همه حال به واسطه گناهان خود به سوی آتش در حرکت هستید! پس ترس شما کجاست؟