فرهنگ اخلاق صفحه 165

1- 243. کافی، ج 2، ص 119، باب بی نیازی از مردم، ح 2 ؛ بحار الأنوار، ج 93، ص 314

2- 244. سوره غافر (مؤمن)، آیه 60

پنجم: ادّعا می کردید ما راغب بهشتیم ولی در تمام اوقات کارهایی انجام می دهید که شما را از بهشت دور می سازد، پس علاقه شما نسبت به بهشت کجاست؟!

ششم: از نعمت های آفریدگار خود بهره مند گشتید لیکن سپاسگزاری نکردید.

هفتم: خداوند به دشمنی با شیطان دستور داده، فرمود: « شیطان دشمن شماست، او را دشمن گیرید.» (1) ولی شما به زبان با او دشمنی کرده و در عمل به دوستی با او برخاستید.

هشتم: عیوب مردم را در برابر دیدگانتان قرار دادید ولی عیب های خود را نادیده گرفتید. کسی را ملامت می کنید که خود به آن سزاوارترید!

با این حال چه دعایی از شما مستجاب گردد که شما درهای دعا و راه های آن را به روی خود بسته اید؟ تقوای الهی پیشه کنید و کارهایتان را اصلاح نمایید، باطن و درون خود را خالص کرده، امر به معروف و نهی از منکر نمایید تا خداوند دعاهای شما را مستجاب فرماید.».(2)

آری، نیایشگر پیش از هر کاری باید از گناهان خویش که مانع استجابت دعاست، توبه کند و در تهذیب نفس و تطهیر قلب از آلودگی های معصیت و تیرگی های صفات ناپسند بکوشد و با دلی پاک و نیتی خالص آنچه را نیاز دارد از خدای مهربان طلب نماید تا نتیجه بگیرد، که جز او برآورنده حاجات نیست.

امام باقر علیه السلام می فرمایند: