فرهنگ اخلاق صفحه 166

1- 245. سوره فاطر، آیه 6

2- 246. بحار الأنوار، ج 93، ص 376 ؛ نظیر آن از پیامبر خدا صلی الله علیه وآله در ینابیع الحکمه، ج 2، ص 338

«شخصی از خدا حاجتی می خواهد که مقتضی است دیر یا زود برآورده گردد، لیکن او گناهی مرتکب می شود، پس خدای متعال به ملک می فرماید: حاجتش را روا مکن و او را از آن محروم دار! زیرا خود را در معرض خشم من قرار داده و سزاوار محرومیت از درگاهم گردید.».(1)

حضرت علی علیه السلام می فرمایند:

«اَلْمَعْصِیَهُ تَمْنَعُ الْإِجابَهَ».(2)

«گناه از اجابت دعا جلوگیری می کند».

امام صادق علیه السلام هم می فرمایند:

«خدای بزرگ دعایی را که از غفلت دل باشد اجابت نمی کند. هرگاه دعا می کنی به دل توجّه کن و یقین داشته باش که مستجاب می شود.».(3)

و نیز حضرتش می فرمایند:

«به راستی خدای بزرگ دعای توأم با قساوت دل را مستجاب نمی گرداند».(4)

هم آن بزرگوار می فرمایند:

«در میان بنی اسرائیل شخصی سه سال دعا می کرد که خداوند به او پسری عطا فرماید. چون دید که خدا دعایش را مستجاب نمی کند، عرض کرد: پروردگارا! آیا من از تو دورم و سخن مرا نمی شنوی، یا به من نزدیکی و پاسخم نمی دهی؟

کسی در خواب نزد او آمده گفت: سه سال است که خدا را با زبانی