فرهنگ اخلاق صفحه 167

1- 247. کافی، ج 2، ص 208، باب گناهان، ح 14

2- 248. غرر الحکم، ج 1، ص 28، ف 1، ح 842

3- 249. کافی، ج 2، ص 343، باب روی آوردن به دعا، ح 1

4- 250. همان، ص 344، ح 4

هرزه، دلی سرکش و ناپرهیزکار، و نیتی نادرست می خوانی! باید از هرزه گویی به در آمده، دلت پرهیزکار و نیتت نیکو گردد. آن مرد به دستورش عمل نموده، سپس دعا کرد به او پسری داده شد».(1)

البته به موازات اصلاح زبان و تهذیب باطن، بلکه پیش از آن باید با مراقبت تمام از خوردن اموال نامشروع اجتناب کرده، تا حدّ امکان از غذای شبهه ناک نیز پرهیز نمود.

رسول خدا صلی الله علیه وآله می فرمایند:

«هر کس دوست دارد دعایش مستجاب گردد باید خوراک و کسب خود را پاک نماید».(2)

و در حدیث دیگری می فرمایند:

«کسب و کار خود را پاکیزه کن تا دعایت مستجاب گردد، زیرا انسان لقمه حرامی را در دهانش می گذارد (در نتیجه) تا چهل روز دعایش مستجاب نمی گردد».(3)

همچنین باید دانست که دعا و نیایش جای کار و فعالیت را نمی گیرد. کسی که دعا می کند و از خداوند بزرگ چیزی را درخواست می نماید، باید در کنار دعا، استعداد، قدرت و توانایی خویش را در راه بندگی خدا به کار گیرد و حدّاکثر تلاش و کوشش خود را در اموری که بر عهده اوست به کار بندد و هرگز دعا و نیایش را ابزاری برای فرار از مسئولیت های مربوط به خود قرار ندهد.

حضرت امیر مؤمنان علی علیه السلام می فرمایند: