فرهنگ اخلاق صفحه 168

1- 251. کافی، ج 2، ص 244، باب بذاء، ح 7 ؛ ینابیع الحکمه، ج 2، ص 336، ف 4، ح 7

2- 252. عدّه الداعی، ص 128 ؛ ینابیع الحکمه، ج 2، ص 326

3- 253. بحار الأنوار، ج 93، ص 358 ؛ ینابیع الحکمه، ج 2، ص 326

«الدَّاعِی بِلا عَمَلٍ کَالرَّامِی بِلا وَتَرٍ».(1)

«دعا کننده ای که تکالیف عملی خود را انجام نمی دهد بسان تیراندازی است که بدون چله کمان تیر می اندازد.».

امام صادق علیه السلام نیز فرموده اند:

«دعای چهار گروه مستجاب نمی شود:

مردی که در خانه بنشیند و بگوید: خدایا! به من روزی بده، خداوند به او گوید: مگر دستور ندادم که به طلب روزی بروی؟

و مردی که زنی در خانه دارد (و از رفتار او به تنگ آمده، برای نجات از شرّش) او را نفرین می کند. خداوند به او فرماید: مگر امر او را به تو واگذار نکردم؟

و نیز کسی که مالی دارد و آن را بیهوده خرج کرده، از بین ببرد، آنگاه بگوید: خدایا! به من روزی بده! خداوند به او می فرماید: مگر دستور ندادم که میانه رو باشی؟ مگر تو را به رفتاری درست نسبت به مالت امر نکردم؟ ...

و بالاخره کسی که مالی را بدون شاهد (و سند) به دیگری قرض بدهد (و او انکار کند) پس به او گفته شود: آیا دستور ندادم که شاهد بگیری؟».(2)

علاوه بر همه این ها شایسته است تا جایی که ممکن است برای بیان خواسته ها و نیازهای خود، از الفاظی بهره گیریم که پیشوایان معصوم و رهبران بزرگ مکتب، دعاهای خویش را در قالب آن الفاظ ابراز کرده اند. چه آنکه ادعیه