فرهنگ اخلاق صفحه 169

1- 254. نهج البلاغه ترجمه فیض الإسلام، ص 1245، ح 330

2- 255. کافی، ج 2، ص 370، باب کسی که دعایش مستجاب نمی گردد، ح 2

آن بزرگواران که در مقام مناجات با پروردگار، مخاطبی جز خدای متعال نداشته اند، (1) نازل منزله کلام خداست، و به قول برخی از بزرگان، قرآن کلام اللَّه نازل و ادعیه آن عزیزان درگاه اله، کلام اللَّه صاعد است. و روشن است که چه از نظر نورانیتِ کلام و چه به لحاظ محتوا، الفاظ و عبارات ادعیه نسبت به احادیث از حال و هوای دیگری برخوردار است.

همچنین مناسب است که پیش از دعا خداوند را به بزرگی یاد کرده، آن بزرگواران را واسطه قرار داده و از نفوس قدسی آنان استمداد جوئیم، و قبل و بعد از دعا بر محمّد و آل محمّد صلوات و درود فرستاده، دعای خود را ما بین دو دعای مستجابِ حتمی قرار دهیم.

امام صادق علیه السلام می فرمایند:

«لا یَزَالُ الدُّعاءُ مَحْجُوباً حَتَّی یُصَلَّی عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ».(2)

«دعا پیوسته در حجاب است و مستجاب نمی گردد تا آنکه بر محمّد و آل محمّد صلوات فرستاده شود».

و نیز حضرتش فرموده اند:

«هر کس به درگاه خدای بزرگ حاجتی دارد، نخست باید بر محمّد و آل او صلوات فرستد، آنگاه حاجت خویش را درخواست نماید و در پایان نیز صلوات فرستد. چه آنکه خدای بزرگ، کریم تر از آن است که دو جانب دعا را بپذیرد و وسط آن را واگذاشته، به اجابت نرساند، زیرا صلوات بر محمّد و آل محمّد محجوب نیست.».(3)