فرهنگ اخلاق صفحه 171

1- 259. وسائل الشیعه، ج 7، ص 97، ب 37 از دعاء، ح 1

2- 260. سوره اعراف، آیه 180

3- 261. مستدرک الوسائل، ج 5، ص 229، ب 35، ح 4 ؛ ینابیع الحکمه، ج 2، ص 324

امام صادق علیه السلام می فرمایند:

«حضرت ابراهیم علیه السلام به عابد (ی که سی سال انتظار ملاقات آن حضرت را داشت و دعایش مستجاب نشده بود) فرمودند:

«إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ إِذا أَحَبَّ عَبْداً احْتَبَسَ دَعْوَتَهُ لِیُناجِیَهُ وَ یَسْأَلَهُ...».(1)

«به راستی خداوند بزرگ هنگامی که بنده ای را دوست داشته باشد، دعایش را نگهدارد تا با او راز و نیاز کرده و از او خواهش و درخواست نماید.».

امام باقر علیه السلام می فرمایند:

«در بنی اسرائیل شخصی دو دختر داشت، یکی از آنها را به کشاورزی شوهر داده و دیگری را به ازدواج با کوزه گری درآورده بود. روزی عازم دیدار دختران خود شده، نخست به دیدن زن کشاورز رفت و از حال وی جویا شد. دختر گفت: شوهرم زراعت فراوانی کرده، اگر خداوند بارانی بفرستد، حال ما از همه بنی اسرائیل بهتر خواهد شد.

آن مرد از آن جا به دیدن دختر دیگرش رفته و از حال او سؤال نمود. دختر پاسخ داد: شوهرم کوزه زیادی ساخته، اگر خداوند (چند روزی) از آسمان باران نبارد، حالمان از جمیع بنی اسرائیل بهتر خواهد بود!

آن مرد از نزد وی بیرون آمده و عرض کرد:

«اَللَّهُمَّ أَنْتَ لَهُما». «خداوندا! تو خدایِ هر دو (و تقدیر کننده امور آنها) هستی (آنچه خیر آنهاست خود مقدّر فرما!).(2)

رسول گرامی اسلام صلی الله علیه وآله می فرمایند: