فرهنگ اخلاق صفحه 182

1- 278. در موارد نادر نیز که به جهت اقتضای مصالحی خاصّ، اراده حقّ بر آن است که کاری خارج از مجرایِ زنجیره اسباب طبیعی انجام پذیرد، دور از نظر و اختیار سلسله عوامل نخواهد بود.

در زیارت امام حسین علیه السلام ملتمسانه عرض می کنیم:

«أَنا عَبْدُ اللَّهِ وَ مَوْلاکَ وَ فِی طاعَتِکَ وَ الْوَافِدُ إِلَیْکَ أَلْتَمِسُ کَمالَ الْمَنْزِلَهِ عِنْدَ اللَّهِ...».(1)

«من بنده خدا و دوستار شما و پیرو ولایت و در مسیر اطاعت از شمایم، و بر شما وارد می شوم در حالی که برترین جایگاه در نزد خدا را خواهانم.».

درخواست حاجت از حضرات معصومین علیهم السلام نه تنها با یکتاپرستی و توحید خالصانه منافات ندارد، بلکه ضمن اینکه روح اطاعت و پیروی از پیامبر خدا صلی الله علیه وآله را در دل و جانِ توسّل کننده زنده نگه داشته و - به خاطر احساس خضوعی که در وجود او نسبت به پیامبر گرامی صلی الله علیه وآله پدید می آورد - وی را بیش از پیش آماده می سازد تا فرمان خداوند را در مورد « أَطِیعُوا اللَّهَ وَ أَطِیعُوا الرَّسُولَ » (2) از صمیم دل عمل نماید، علاوه بر آن؛ سالک را در مسیر تطهیر روان و پاک سازی نفس و جان یاری نموده، دل های زنگار گرفته را صفا می بخشد و یاد خدا را در دل های غفلت زده زنده نگه می دارد.

البته ممکن است چنین پنداشته شود که خیل عظیم آدمیان در سراسر گیتی و در طول زمان با مسلک های گوناگون و آیین های مختلف، همواره توانسته اند از مواهب طبیعی و امکانات بالقوه و بالفعلِ مادی بلکه معنویِ عالم وجود بهره گرفته و ضمن اینکه به پیشرفت های خیره کننده نائل گشته اند، عمر خویش را سپری کرده، بدون اینکه در وجود خود کمترین نیازی نسبت به عنایات ویژه اولیای الهی احساس نمایند. لیکن ناگفته روشن است که اولاً: هیچ یک از