فرهنگ اخلاق صفحه 19

آغاز، هر کدام از آنها حجابی و مانعی است که او را از مطالعه ملکوت و مشاهده جمال حق و ذوق مخاطبه و شَرف اُنس باز می دارد.

او از اعلا علیینِ قرب به اسفل السافلینِ چاه طبیعت آمده و در این زندان سرای، قربِ چند هزار ساله، و محرومیتِ خلوت خانه خاص را فراموش کرده، و امروز هرچه بیندیشد از آن عالم چیزی به خاطر نیاورد! آری او حقیقتاً در عالم اُنس بوده و از همین جهت نامش را «انسان» نهاده اند، اما سرانجام فراموش کار شده و به همین لحاظ وی را «ناس» خوانده اند. باشد که از فراموشی باز گردد و ایّام انس را یاد کند.».(1)

ای عزیز، تحصیل حیات ابدی و رسیدن به کمالات عالیه و کسب فضائل و سجایای اخلاقی، امری است ضروری و اجتناب ناپذیر، و انسانیت آدمی در گرو برطرف ساختن رذائل باطنی و زدودن همین حجاب های سنگین و استخراج همان ارزش ها و گنجینه های نهفته در وجود وی، و شکوفا ساختن آن استعدادهای بالقوّه در پرتو تعلیم و تربیت صحیح، و تهذیب نفس می باشد.

اگر نفس را از آلودگی ها، رذائل اخلاقی و زشتی های نفسانی تزکیه نساختی، و اگر پیش از هر اقدامی به معالجه بیماری های باطنی و رفع حجاب های درونی خویش نپرداختی، فرضاً در مقام کسب فضائل و کمالات اخلاقی باشی و در این راه زحمات فراوانی را نیز متحمّل گردی، اما این همه بسان افشاندن بذری است گرانبها در زمینی نا مساعد، که نه تنها تو را سودی حاصل نمی گردد و بذر و زحمات خویش را نیز بیهوده از کف می دهی بلکه در برابر طوفان سهمگین امیال نفسانی، غرایز و شهوات بنیان برانداز نفس سرکش از نیروهای خدادادی خود