فرهنگ اخلاق صفحه 199

1- 304. عوالی اللآلی، ج 1، ص 249، فصل 10 ؛ بحار الأنوار، ج 70، ص 59، ح 37

2- 305. بحار الأنوار، ج 70، ص 25، ح 27

«دل، حرم خدا (و قُرقگاه الهی) است! در حرم خدا غیر خدا را اسکان مده!».

و این ممکن نیست مگر با قطع علاقه از همه چیز و همه کس جز او. مؤمن بیش از هر چیز باید خانه دل را از غیر حق پاک سازد، تا شرایط مناسب برای جایگزین شدن محبّت او فراهم آید. سعی و همت خویش را وصال حضرت حق قرار دهد، و جز آن به هیچ چیز راضی نگردد. علاقه و محبّت به غیر او را بر خود حرام ساخته، و در مواردی هم که موظّف به دوستی است، محبّت را صِرفاً برای خدا و در راستای محبّت به او قرار دهد.

اگر مرد او شدی مردانه می باش

چو مست او شدی مستانه می باش

اگر در سر هوای دوست داری

ز خویش و آشنا بیگانه می باش

در زمان رسول خدا صلی الله علیه وآله نوجوانی که هنوز به حدّ بلوغ نرسیده بود به محضر آن جناب سلام کرده و از دیدار با آن سرور بسیار خوشحال و خندان گردید. آن حضرت فرمودند:

ای جوان! مرا دوست داری؟ عرض کرد: بلی یا رسول اللَّه! فرمودند: همانند چشمانت؟ گفت: بلکه بیشتر دوست دارم. فرمودند: همچون پدرت؟ عرضه داشت: بیش از او. سؤال کردند: مثل مادرت؟ پاسخ داد: شما را از مادرم بیشتر دوست می دارم. پرسیدند: مانند جانت؟ جواب داد: شما را از جانم نیز بیشتر دوست می دارم. فرمودند: آیا مثل پروردگارت؟! عرض کرد:

خدا را ! خدا را ! خدا را یا رسول اللَّه! هیچ کس را همانند پروردگار دوست ندارم، شما را هم به خاطر خداوند دوست دارم!

پیامبر خدا صلی الله علیه وآله به همراهان فرمودند:

«هکَذا کُونُوا اَحِبُّوا اللَّهَ لِاِحْسانِهِ اِلَیْکُمْ وَاِنْعامِهِ عَلَیْکُمْ، وَاَحِبُّونِی لِحُبِ ّ