فرهنگ اخلاق صفحه 208

1- 322. معراج السعاده، ص 539

2- 323. کافی، ج 2، ص 105، باب مذمّت دنیا، ح 10

3- 324. مفاتیح الجنان، مناجات محبّین

«خدای من! کیست آنکه شیرینی محبّت تو را چشیده و غیر تو را برگزیند؟ و کیست که به قرب تو اُنس گرفته و از تو روی گرداند؟ خداوندا! ما را از کسانی قرار ده که برای قرب و دوستی خود برگزیده ای، و برای مهر و محبّت خود خالص کرده ای و برای ملاقات با خود تشویق نموده ای ...».

در دعای ابو حمزه نیز عاشقانه عرض می کنند:

«خداوندا! اگر گردنم را به زنجیرها (ی قهرت) ببندی و عطایت را در میان همه خلق از من منع نمایی و رسوایی هایم را به چشم بندگانت آشکار سازی و فرمان دهی که مرا به آتش دوزخ کشند و میان من و نیکان جدایی افکنی، هرگز رشته امیدم از تو قطع نخواهد شد و از امیدی که به عفو و بخشش تو دارم منصرف نمی گردم و محبّت تو از دلم بیرون نخواهد رفت.».

ای به دیدار تو روشن دیده ام

وصل تو نور دل غم دیده ام

گرچه از عشق تو می سوزد دلم

نیست جز مهر تو در آب و گلم

من ندارم حاجتی جز روی تو

من نجویم مقصدی جز کوی تو

از تو غیر از تو ندارم حاجتی

جز به ذکر تو نبینم راحتی

خسته ام آسایش جانم تویی

درد دارم، درد و درمانم تویی

امیر مؤمنان و مولای تقوا پیشگان حضرت علی علیه السلام نیز عرض می کنند:

«فَهَبْنِی یا اِلهِی وَسَیّدِی وَمَوْلایَ وَ رَبِّی، صَبَرْتُ عَلی عَذابِکَ فَکَیْفَ اَصْبِرُ عَلی فِراقِکَ!».(1)

«ای خدای من! و ای آقا و مولای من! و ای پروردگار من! بر فرض که