فرهنگ اخلاق صفحه 215

1- 329. محبّت به اولیای خدا به اذن خدا و در طول محبّت به ذات اقدس اوست.

2- 330. الاثنی عشریه، ص 89، ب 3، ف 4

3- 331. غرر الحکم، ج 1، ص 316، ف 17، ح 106

به محبّت و دوستی (ذات اقدس) خود مشغول می سازد».

سرور شهیدان حضرت امام حسین علیه السلام در مناجات با خدا عرض می کنند:

«خَسِرَتْ صَفْقَهُ عَبْدٍ لَمْ تَجْعَلْ لَهُ مِنْ حُبِّکَ نَصِیباً...».(1)

«(خداوندا!) در خسارت و زیان باد تجارت بنده ای که او را نصیبی از محبّت خویش عطا نفرموده ای.».

در زمان رسول خدا صلی الله علیه وآله مردی از صحرانشینان به محضر آن جناب شرفیاب شد ... و سؤال کرد: یا رسول اللَّه! قیامت کی به پا می شود؟

چون وقت نماز بود، حضرتش نماز را به جای آورده و بعد از آن فرمودند: سؤال کننده کجاست؟ آن مرد عرض کرد: منم ای رسول خدا! آن حضرت فرمودند: برای قیامت چه چیز آماده کرده ای؟ گفت: عمل زیادی انجام نداده ام؛ نه نماز فراوان و نه روزه زیاد، تنها خدا و رسولش را دوست دارم.

پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله فرمودند:

«اَلْمَرْءُ مَعَ مَنْ اَحَبَّ.».

«آدمی همراه و در کنار دوستش خواهد بود!».

انس گوید: هرگز مسلمانان را ندیدم که بعد از اسلام به چیزی همچون این سخن، خوشحال شده باشند.(2)

در حدیث وارد شده که حضرت عیسی علیه السلام به سه نفر گذشتند که بدن های آنان لاغر و رنگ های ایشان تغییر یافته بود. پرسیدند: چه چیز شما را به این حال درآورده؟ عرض کردند: ترس از آتش دوزخ! فرمودند: بر خداست که هر بیمناکی را ایمن گرداند. آنگاه عبورشان به سه نفر دیگر افتاد که لاغری و دگرگونی آنان