فرهنگ اخلاق صفحه 216

1- 332. مفاتیح الجنان، دعای عرفه

2- 333. علل الشرایع، ج 1، ص 139، ب 117، ح 2 ؛ ینابیع الحکمه، ج 2، ص 14، ح 32

بیشتر بود. سؤال کردند: چه چیز باعث حال شما شده است؟ عرض کردند: اشتیاق به بهشت! فرمودند: بر خداست که آنچه را امیدوارید عطا فرماید.

سپس به سه نفر دیگر برخوردند که لاغری و دگرگونی آنان بیشتر بود و نور از صورتشان می درخشید. پرسیدند: سبب حال شما چیست؟ عرض کردند: دوستی و محبت خداوند! آن حضرت فرمودند:

«اَنْتُمُ الْمُقَرَّبُونَ!».

«شمایید مقرّبان درگاه حضرت حق.».

در بعضی از روایات آمده که فرمودند:

«اَنْتُمْ أَوْلِیاءُ اللَّهِ حَقّاً، مَعَکُمْ أُمِرْتُ أَنْ اُقِیمَ».

«واقعاً شما اولیای خدایید، من مأمورم با شما باشم.».(1)

سیر زاهد سال ها یک روز راه

سیر عاشق هر دمی تا تخت شاه

آری، آن کس که جرعه ای از این دریای بی کران نوشید، آرام ندارد، می سوزد و می سازد. تشنه کامی است که جز دیدار یار، هیچ چیز او را سیراب نمی سازد.

امام صادق علیه السلام در ماه مبارک رمضان در مقام راز و نیاز با خدای خود، اشتیاق خود را به لقای محبوب خویش این چنین ابراز می کنند:

«سَیِّدِی! اَنا مِنْ حُبِّکَ جائِعٌ لا اَشْبَعُ، اَنا مِنْ حُبِّکَ ظَمْآنُ لااَرْوی واشَوْقاهُ اِلی مَنْ یَراِنی وَلاأَراهُ!».(2)

«ای آقای من! من از دوستی تو چون گرسنه ای باشم که سیر نمی گردم، و چون تشنه کامی که سیراب نمی شوم. آه! که چقدر مشتاق دیدار کسی هستم که مرا می نگرد و من او را نمی بینم!».