فرهنگ اخلاق صفحه 219

1- 336. مجموعه ورام، ج 1، ص 60، باب «ظنّ»

2- 337. بحار الأنوار، ج 70، ص 22، ح 19

امام صادق علیه السلام می فرمایند:

«... طَلَبْتُ حُبَّ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ فَوَجَدْتُهُ فِی بُغْضِ اَهْلِ الْمَعاصِی...».(1)

«دوستی خدای بزرگ را جستجو نمودم، آن را در دشمنی با معصیت کاران یافتم.».

همچنین با مواظبت بر انجام واجبات و تکالیف الهی و پرداختن به عبادات، و توسّل به ذیل عنایت حضرات معصومین علیهم السلام، و تضرّع و درخواست از درگاه حضرت احدیّت و مناجات و راز و نیاز با او، و مداومت بر ذکر و یاد خداوند مهربان، اندک اندک، علاقه به امور مادی و دنیوی را از دل زدوده، و محبّت به حضرت حقّ و شوق لقای او - جلّ جلاله - را در دل و جان، جایگزین آن نماید.

در اخبار حضرت داود وارد شده که:

«ای داود! به اهل زمین ابلاغ کن که من دوست کسی هستم که مرا دوست دارد، و همنشین کسی باشم که با من همنشین باشد. و مونس کسی هستم که با یاد من انس دارد و یار کسی باشم که یار من است. کسی را برگزینم که مرا برگزیند، و از کسی فرمان برم که از من فرمان برد! اگر واقعاً از قلب کسی آگاه شوم که مرا دوست دارد او را برای خویش بپذیرم و چنان او را دوست بدارم که هیچ کس را بر او مقدّم نکنم...».(2)

آری، سالکِ راه محبت باید بداند که رشد معنوی و تعالی روحی و جلب محبّت پروردگار متعال، در گرو تعمیق معرفت، و وابسته به ارتقای سطح دوستی و درجه محبت است. فکر و خاطر خویش از تعلقات آزاد، و قلب و سینه خود از