فرهنگ اخلاق صفحه 222

1- 342. مستدرک الوسائل، ج 5، ص 286، باب 1 از ذکر، ح 10 ؛ کنز العمال، ج 1، ص 417 ح 1776

2- 343. غرر الحکم، ج 1، ص 15، ف 1، ح 374

همچنین می فرمایند:

«اَلذِّکْرُ لَذَّهُ الْمُحِبّینَ.».(1)

«یاد خدا لذّت دوستان اوست.».

به همین جهت از غیر دوست غافل اند و جز با یاد او انس نمی گیرند.

ای عزیز! آنچه که من و تو را از لذّت مشاهده جمال یار و همنشینی و انس با او محروم ساخته، زنگارهای غفلت و حجاب های تاریک اعمال ناشایستی است که دل ها را تیره، و خاطرها را به خود مشغول می دارد.

این کردار ناپسند، این غفلت گران، این تعلّقات کمرشکن، این آرزوهای دور و دراز، این صفات نکوهیده، و این قلب های تیره و تار کجا و آن دریای پاکیزگی و بها و نور و صفا کجا؟!

جمال یار ندارد حجاب و پرده ولی

غبار ره بنشان تا نظر توانی کرد

از پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله نقل شده که خدای متعال می فرماید:

«هنگامی که اشتغال به من، اوقات بنده مرا فرا گرفته و بر سایر امورش غالب شود، مراد و لذّت او را در یاد خود قرار می دهم، و هر گاه مراد و لذّتش را در یاد خویش قرار دادم، او به من عشق ورزد و من به او عاشق گردم! و وقتی او عاشق من باشد و من به او عشق ورزم، حجاب های میان خود و او را برطرف سازم و این حال را بر او چیره گردانم به گونه ای که وقتی مردم (از من) غافل اند، او غفلت نمی کند.

گفتار چنین بندگانی کلام پیامبران است، و آنان به راستی قهرمانند. آنان کسانی هستند که وقتی می خواهم بر اهل زمین کیفر و عذابی نازل نمایم، یادشان می کنم و به خاطر حرمتشان عذاب را از اهل زمین برطرف