فرهنگ اخلاق صفحه 236

1- 360. مصباح الشریعه، ص 64، ب 97

از رسول خدا صلی الله علیه وآله نقل کرده اند که روزی آن حضرت به یکی از اصحاب خود فرمودند:

«یا عَبْدَاللَّهِ ! اَحْبِبْ فِی اللَّهِ وَاَبْغِضْ فِی اللَّهِ، وَوالِ فِی اللَّهِ، وَعادِ فِی اللَّهِ، فَاِنَّهُ لاتَنالُ وِلایَهَ اللَّهِ اِلّا بِذلِکَ وَلایَجِدُ رَجُلٌ طَعْمَ الْاِیمانِ وَاِنْ کَثُرَتْ صَلاتُهُ وَصیامُهُ حَتّی یَکُونَ کَذلِکَ...».(1)

«ای بنده خدا! دوستی ات را برای خدا، و دشمنی و کینه ات را به خاطر خدا قرار ده. در راه خدا دوستی کن و در راه خدا دشمنی نما. زیرا جز بدین طریق به ولایت خدا نخواهی رسید. و هیچ کس طعم ایمان را نمی چشد - گر چه نماز و روزه اش فراوان باشد - تا آنکه چنین باشد.».

در روایت دیگر نیز آمده است:

«کسی که دوستی و دشمنی، و منع و عطایش برای خدا باشد از اصفیای خداوند و برگزیدگان الهی خواهد بود.».(2)

همچنین در روایت آمده است:

«خداوند به حضرت موسی علیه السلام فرمود: آیا عملی برای من انجام داده ای؟ عرض کرد: برایت نماز خوانده ام، روزه گرفته ام، صدقه داده ام، و ذکر گفته ام.

خداوند متعال فرمود: امّا نماز، راهنمای تو (و دلیل دینداریت)، روزه ات سپر آتش، صدقه ات سایه (رحمت)، و ذکرت نور (و روشنایی) برای تو است. (بنا بر این جز این ها بگو که) کدام عمل را برای من بجا آورده ای؟

حضرت موسی علیه السلام عرض کرد: مرا بر عملی که برای تو باشد راهنمایی