فرهنگ اخلاق صفحه 243

1- 372. سوره آل عمران، آیه 31

«هر کس گمان کند که دوست من است و علی علیه السلام را دشمن دارد دروغ گفته است. دشمن علی علیه السلام دوست من نتواند بود».

و هنگامی که مردی عرض می کند: یا رسول اللَّه! چه زیان دارد که مردی محبّت تو را داشته باشد و علی را دشمن دارد؟ آن حضرت می فرمایند:

«این بدان جهت است که من و علیّ یک تنیم، علی من است و من علیّ ام، چگونه می شود که یک تن را کسی هم دوست و هم دشمن بدارد؟

پس آن کس که علی را دوست دارد مرا دوست داشته و آنکه با علیّ دشمنی کند با من دشمن است و کسی که با من دشمن است با خداوند دشمنی کرده است.».(1)

همچنین رسول خدا صلی الله علیه وآله پاداش رسالت خود را دوستی و محبّت به آن بزرگواران دانسته اند.

خدای متعالی می فرماید:

« قُلْ لا أَسْئَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجْراً إِلاَّ الْمَوَدَّهَ فِی الْقُرْبی ».(2)

«بگو پاداشی برای رسالت خویش از شما درخواست نمی کنم مگر دوستی و محبّت نسبت به نزدیکان (و اهل بیت خود).».

و از همین جا به راز و رمز اجر و پاداش شگفت آوری که در روایات بر محبّت و دوستی آل پیغمبر و خاندان گرانقدر آن حضرت علیهم السلام مترتّب گردیده پی خواهیم برد.

شیعه و سنی در ذیل آیه مذکور روایت کرده اند که رسول خدا صلی الله علیه وآله فرموده اند: