فرهنگ اخلاق صفحه 268

1- 394. سوره فجر، آیه 27 تا 30

وَ أَنْفُسِکُمْ ذلِکُمْ خَیْرٌ لَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ تَعْلَمُونَ ».(1)

«ای کسانی که ایمان آورده اید شما را به تجارتی راهنمایی کنم که شما را از عذاب دردناک می رهاند؟ به خدا و رسولش ایمان بیاورید و در راه خدا با مال ها و جان هایتان جهاد کنید، این برای شما بهتر است اگر بدانید».

نفس انسانی کارگر و عامل این تجارت است و سوء سابقه او بر هیچ کس پوشیده نیست. چه بسا افرادی که به واسطه خیانت او سرمایه عمر خویش را بدون کمترین بهره از دست داده، متحمّل خسارات عظیم، و مبتلا به آتش قهر الهی و هلاکت ابدی گشته اند.

برای پیشگیری از این زیان بزرگ باید تجارت را مشروط به عدم خیانتِ نفس و پای بندی او به رعایت حرمت اوامر الهی نمود. بدون اعتنا به وسوسه های شیطان که پیوسته با غیر ممکن جلوه دادن این کار، در صدد افشاندن بذر یأس و ناامیدی در سینه آدمی است، با استعانت از خدای متعال و اولیای الهی، هر بامداد نفس خویش را مخاطب قرار داده، با بیان عواقب وخیم زیان و خسارت در این تجارت، و با وعده و وعیدهای غلیظ و شدید از او عهد و پیمان بگیرد که پای از مرز شرع بیرون ننهاده، ضمن انجام واجبات و پرهیز از محرمات الهی، در حدّ توان به کارهای نیک و مستحبّات بپردازد تا علاوه بر در امان ماندن از آتش غضب خداوند، از رحمت و برکات بی دریغ الهی در دنیا و آخرت بهره مند گردد.