فرهنگ اخلاق صفحه 27

1- 27. مستدرک الوسائل، ج 11، ص 193، ح 21

کفّار نیز از اخلاق نیکو بهره مند می گردند:

در حدیث است که جناب موسی علیه السلام عرض کرد:

«پروردگارا ! فرعون را چهار صد سال مهلت دادی با آنکه « أَنَا رَبُّکُمُ الْأَعْلی »(1) می گفت و انکار رسولت می نمود و آیات تو را تکذیب می کرد؟!

خداوند بر او وحی فرستاد: چون خُلقش نیکو بود و دیدارش به راحتی میسّر می گشت، دوست داشتم او را (به خاطر این دو صفت نیکو) پاداش دهم.».(2)

همچنین مرحوم صدوق از یحیی فرزند جناب زید، و او از پدر بزرگوار خود حضرت سجّاد علیه السلام روایت می کند که رسول خدا صلی الله علیه وآله نماز صبح را خوانده، آنگاه فرمودند:

«ای گروه مردم! کدام یک از شما در باره آن سه نفری که برای کشتن من به دو بت لات و عزّی سوگند خورده اند، اقدام می کند؟

کسی پاسخ نداد! حضرت فرمودند:

گویا علیّ بن ابی طالب در میان شما نیست؟

عامر بن قتاده عرض کرد: آن جناب دیشب تب داشت و برای نماز تشریف نیاورد، اجازه می فرمایید به آن حضرت خبر دهم؟

عامر به اذن پیامبر صلی الله علیه وآله حضرتش را خبر دار نمود.

امیر مؤمنان علیه السلام با شتاب تشریف آورده، عرض کردند: یا رسول اللَّه ! چه خبر است؟