فرهنگ اخلاق صفحه 317

1- 476. بحار الأنوار، ج 70، ص 27 و 30 ؛ ینابیع الحکمه، ج 4، ص 85، ب 129، ح 26

2- 477. مستدرک الوسائل، ج 11، ص 244، باب 15 ؛ ینابیع الحکمه، ج 4، ص 82، ح 13

الْأَقْصَی الَّذِی بارَکْنا حَوْلَهُ لِنُرِیَهُ مِنْ آیاتِنا... ».(1)

«پاک و منزّه است خدایی که بنده اش را در یک شب از مسجد الحرام به مسجد الاقصی که اطرافش را پر برکت ساخته ایم برد تا برخی از آیات خود را به او نشان دهیم...».

رسول خدا صلی الله علیه وآله خود می فرمایند:

«برترین مردم کسی است که عاشق عبادت شود و با عبادت دست به گردن گشته، آن را از صمیم دل دوست بدارد ؛ با تن خویش بدان پردازد و برای آن خویشتن را فارغ سازد ؛ چنین کسی را باکی نیست که زندگی را به سختی بگذراند یا در آسایش باشد.».(2)

امیر مؤمنان علیه السلام نیز می فرمایند:

«ما تَقَرَّبَ مُتَقَرِّبٌ بِمِثْلِ عِبادَهِ اللَّهِ».(3)

«مقرّب درگاه الهی با هیچ وسیله ای مانند عبادت خدا به ساحتش نزدیک نگشته است».

همچنین فرموده اند:

«فِی الْإنْفِرَادِ لِعِبادَهِ اللَّهِ کُنُوزُ الْأَرْباحِ».(4)

«در تنها شدن برای عبادتِ خدا بهره گنج هاست».