فرهنگ اخلاق صفحه 326

1- 489. کافی، ج 2، ص 185، باب علامات مؤمن، ح 21 ؛ و در ح 22 آمده است که آن حضرت در انتهای خطبه ای فرمودند: «گویا این مردم (زمان ما) در خواب غفلت فرو رفته اند! سپس از جای برخاسته و تا زنده بودند دیگر کسی آن حضرت را خندان ندید.».

2- 490. بحار الأنوار، ج 71، ص 175، ح 12

مرتبه در آن قبر ختم نمود.

آن بانوی مکرّمه در حال احتضار روزه دار بود. از او خواستند تا روزه اش را افطار نماید. فرمود:

«شگفتا! سی سال است که از خداوند مسئلت دارم با حال روزه حضرتش را ملاقات کنم، اینک روزه ام را افطار نمایم؟!

سپس به خواندن سوره انعام مشغول گشت، و چون به آیه « لَهُمْ دارُ السَّلامِ عِنْدَ رَبِّهِمْ (1) » رسید از دنیا رفت.(2)

همچنین در باره اویس قرن که از اصحاب و یاران بزرگ امیر مؤمنان علیه السلام بود، می نویسند:

«شب ها نمی خوابید و پیوسته به عبادت پروردگار متعال مشغول بود. شبی می گفت: این شب مخصوص سجود است و تا سپیده دم در سجده بود! شب دیگر می فرمود: امشب به رکوع اختصاص دارد و تا هنگام طلوع صبح در رکوع به سر می برد!».

ربیع خیثم گوید:

«نزد اویس رفتم. نماز صبح را به جای آورده مشغول دعا شد. در گوشه ای به انتظار نشستم تا از دعا فارغ گردد. تا اذان ظهر مشغول دعا بود. آنگاه نماز ظهر را ادا کرده، تا وقت عصر به تسبیح و تهلیل پرداخت. نماز عصر را نیز به جای آورده، تا مغرب به ذکر مشغول گشت. سپس نماز مغرب و عشا را اقامه فرموده، تا اذان صبح به عبادت پرداخت. هنگامی که نماز صبح را به جای آورد باز